Przegląd nowości

Alleluja na finał!

Szczegóły

Opublikowano: poniedziałek, 28, kwiecień 2014 05:18

Mniej perfekcyjne były natomiast melizmaty, zbyt zlewające się. Bardziej błyskotliwie wykonane zostały dopiero w recytatywie akompaniowanym „Di rabbia indarno freme” w drugiej części dzieła. Jeremy Ovenden odwoływał się w swym śpiewie do aspektów barwowych, zawartych w tenorowej partii Jana, a zwłaszcza w słynnej arii „Così la tortorella” (Niczym turkawka), przyrównującej ból Marii po stracie syna do rozpaczy ptaka.

Tym razem René Jacobs, znany z niejednokrotnie nieortodoksyjnego, by nie rzec ekstrawaganckiego podejścia do szacownych zabytków muzycznej przeszłości, a zwłaszcza dogmatycznie pojmowanego wykonawstwa historycznego, tym razem zaufał przede wszystkim partyturze, czyli namacalnie dostępnemu tekstowi nutowemu, bez odwoływania się do spekulacji, co do ówczesnej praktyki interpretacyjnej. Nie przesadzał z forsowaniem dynamiki czy temp, zwracając przede wszystkim uwagę na aspekt kolorystyczny, zarówno partii wokalnych, jak i orkiestrowej, w celu wydobycia z ich pomocą pełni barokowej ekspresji, oddanej wszelako na potrzeby przesłania sakralnej tematyki.

                                                               Lesław Czapliński

• « poprz.
• nast. »