Przegląd nowości

Alleluja na finał!

Szczegóły

Opublikowano: poniedziałek, 28, kwiecień 2014 05:18

Czynnik retoryczny najpełniej dochodzi do głosu w akompaniamencie: smyczków w drugiej arii Lucyfera „O voi, dell’Erebo” oraz w drugiej arii Marii Magdaleny „Ho un non so che nel cor”, z dynamicznym echem, czy pastoralnym fletów w pierwszej arii Marii Magdaleny „Ferma l’ali” w pierwszej części, a z koncertującymi skrzypcami, violą da gamba i dętymi drewnianymi w pierwszej arii Magdaleny „Per me già di morire” w drugiej. Szczególnie mocne wrażenie wywiera figura ostinato smyczków w recytatywie akompaniowanym Jana „Di quai nuovi portenti”, otwierającym drugą część po krótkiej introdukcji, a wyrażającym niepewność i niepokój postaci.

Kompozytor operuje śmiałymi kontrastami wyrazowymi, wykorzystując w tym celu rozwiniętą w dobie baroku teorię afektów. Na tej zasadzie bezpośrednio sąsiadują ze sobą aria di furore (czyli gniewu) Lucyfera „O voi, dell’Erebo” oraz pełna wewnętrznej harmonii Marii Magdaleny „Ferma l’ali” . Za to ogromną siłą ekspresji odznacza się jej ostatnia aria „Se impassibile, immortale”, co znajduje wyraz we wznoszącej się i nieoczekiwanie załamującej linii głosu, oddającej ekstatyczne wzloty ducha wobec nadprzyrodzonego doświadczenia jakim staje się konfrontacja z pojawiającym się Jezusem. Świetliste brzmienie sopranu Sunhae Im w otwierającej arii Anioła „Disseratevi, o porte d’Averno”, w pełni odpowiadało wizji boskiego promienia, docierającego do podwoi piekieł i anonsującego rychłe pojawienie się samego Zbawiciela.

• « poprz.
• nast. »