Przegląd nowości

Marko Letonja i Orchestre Philharmonique de Strasbourg

Szczegóły

Opublikowano: środa, 02, kwiecień 2014 18:25

Wszakże najważniejszą rolę w wykonaniu całej kompozycji odgrywa piosenkarz-szansonista - w tym przypadku jest nim sam Heinz Karl Gruber. Zachowuje on całkowitą powagę, kontroluje oszczędne gesty i w imponującym stylu wykorzystuje wszelkie możliwe środki wokalne: śpiewa, szepce, naśladuje wykonawcę pieśni lirycznych, ale unika stylu bel canto, prezentuje szeroką paletę dynamiczną głosu. Do tego stosuje bogatą mimikę twarzy i gra na dziecięcych instrumentach. Także i w tym przypadku muzycy ze Strasburga bezbłędnie odnaleźli się w specyficznej przecież konwencji i pod czujną, wszak lekką batutą Letonji w pełni oddali zabawny, a czasem jednak niepokojący klimat tej szczególnej kompozycji (wykreowanej w roku 1978 przez Royal Liverpool Orchestra pod dyrekcją Simona Rattle).

Po przerwie Marko Letonja zaproponował utwór innego współczesnego kompozytora - Bernarda Herrmanna (1911-1975), znanego przede wszystkim z twórczości w zakresie muzyki filmowej. Wystarczy choćby przypomnieć jego ścieżki dźwiękowe do takich filmów jak „Wojna światów”, „Obywatel Kane” i „Wspaniałość Ambersonów” Orsona Wellesa, „Psychoza”, „Ptaki” i „Vertigo” Alfreda Hitchcocka, a także filmów Francoisa Truffaut i Martina Scorsese („Taxi Driver”). Podczas rzeczonego koncertu zabrzmiała właśnie suita „Vertigo” (w wersji polskiej „Zawrót głowy”) do wzmiankowanego wyżej filmu Hitchcocka, muzyka oscylująca na pograniczu opery bez słów i poematu symfonicznego. Marko Letonja sugestywnie wydobył obsesyjne tematy i spiralne efekty tej stale balansującej pomiędzy molowym i durowym trybem muzyki. Hipnotyczny rytm i niemalże wywołujące tytułowy zawrót głowy zawirowania dźwiękowe – bezbłędnie sprzężone z ruchami kamery Hitchcocka – zostały przez słoweńskiego dyrygenta oddane w zaiste wzbudzający uznanie sposób. Potrafił on też celnie ukazać precyzyjnie przez Herrmanna zaplanowane zderzenia odcinków o niemalże klasycznej równowadze z motywami o współczesnej proweniencji, a nawet z klasterami.

• « poprz.
• nast. »