Przegląd nowości

Marko Letonja i Orchestre Philharmonique de Strasbourg

Szczegóły

Opublikowano: środa, 02, kwiecień 2014 18:25

Jeśli chodzi o samą Orkiestrę Filharmoniczną Strasburga, to miałem już okazję ją niegdyś w tym miejscu przedstawiać. Przypomnę zatem tylko, że istnieje ona od 1855 roku i że swoje bogate tradycje zawdzięcza kolejno takim dyrygentom jak Hans Pfitzner, Otto Klemperer, George Szell, Hans Rosbaud, Ernest Bour, Alceo Galliera, Alain Lombard, Theodor Guschlbauer, Jan Latham-Koenig i jako ostatni – przed obecnym szefem – Marc Albrecht. Wśród dyrygentów występujących gościnnie widnieją nazwiska Felixa Mottla, Edouarda Colonne, Paula Paray, Hermanna Scherchena, Ernesta Ansermeta, Charles’a Muncha i Wilhelma Furtwänglera. Natomiast własne dzieła prowadzili tutaj Berlioz, Brahms, Saint-Saëns, Mahler, Richard Strauss, Reger, d’Indy, Boulez, a z kompozytorów polskich: Lutosławski i Penderecki. Swoją międzynarodową renomę zespół zawdzięcza częstym transmisjom telewizyjnym, obecności na słynnych festiwalach oraz licznym nagraniom płytowym obejmującym dzieła z okresu od XVIII do XX wieku – wiele z nich zostało wyróżnione cennymi nagrodami. Trudno też przecenić znaczenie odbywanych w wielu europejskich (i nie tylko) krajach tournées, na których trasie znalazła się również Polska. Osobom zainteresowanym historią Filharmoników z Alzacji gorąco polecam niezwykle rzetelnie i interesująco zredagowaną książkę „Le Conservatoire et l’Orchestre Philharmonique de Strasbourg”, której autorką jest Geneviève Honegger, żona zmarłego w 1955 roku szwajcarskiego kompozytora Arthura Honeggera.

W prezentującej bieżący sezon orkiestry książeczce programowej można przeczytać(w tekście Stéphane’a Friédéricha), że ścierające się ze sobą od dawna awangardowe czy postmodernistyczne kierunki – często uwięzione w ślepych uliczkach – mają już coraz mniej zagorzałych bojowników. Według autora dzisiejsza publiczność dokonuje wyborów repertuarowych już nie pod wpływem sporów dotyczących rozmaitych języków dźwiękowych czy estetyk muzycznych, lecz obierając sobie za główne kryterium zawarte w danym utworze emocje. Dzisiejszy świat dźwięków jest już dużo bardziej otwarty i tolerancyjny, podlega też stałej ewolucji i przemianom. Celem Marko Letonji wydaje się być zatem zachęcanie słuchaczy do przeżycia fantastycznej przygody odkrywania najróżniejszych zjawisk muzycznych, bez podejmowania jakichkolwiek prób stawiania pomiędzy nimi barier czy sztucznych linii podziału. Takie podejście znajduje swe pełne odzwierciedlenie w układanych przez Letonję - i współpracującą z nim ekipę artystyczną – programach poszczególnych koncertów. Oczywiście najprościej by było ograniczyć się do prezentowania powszechnie znanych „przebojów” symfonicznych i zapraszania słynnych solistów, co zawsze zapewnia szybką sprzedaż biletów i komplet słuchaczy na sali. Na szczęście zamiast koncertowej rutyny i stosowania sprawdzonych recept, Letonja stawia na maksymalne zróżnicowanie programów i współpracę z ciekawymi, czasem wręcz zaskakującymi osobowościami artystycznymi. Wiąże się to zawsze z pewnym ryzykiem, ale bez tego nie ma przecież w żadnej dziedzinie perspektyw rozwoju.

• « poprz.
• nast. »