Przegląd nowości

Nicholas Angelich gra koncerty Brahmsa

Szczegóły

Opublikowano: czwartek, 20, marzec 2014 12:01

17 marca miał premierę album z dwoma koncertami Johannesa Brahmsa w które wykonał Nicholas Angelich wspólnie z Frankfurter Radio Symphony Orchestra pod dyrekcją Paavo Järvi.

Koncert fortepianowy Nr 1

Fascynacja Roberta i Clary Schuman muzyką Johannesa Brahmsa, przerodziła się w wielką przyjaźń z kompozytorem. Nastąpiło to już po pierwszym spotkaniu obu stron w 1854 roku. Clara stała się zagorzałą promotorką geniuszu kompozytora, który miał wówczas zaledwie 21 lat. Do tego czasu Brahms pisał głównie utwory fortepianowe i kameralistykę. Schumann, uważający sonaty za „symfonie w ukryciu”, był zdania, że Brahmsowi potrzebne jest inne medium dla pełniejszego wykorzystania jego ogromnego talentu i mnóstwa pomysłów – orkiestra. Zachęcał go do komponowania symfonii. Brahms opierał się jednak wkroczeniu na terytorium innego gatunku.

Bał się podjęcia trudnego zadania za jakie uważał orkiestrację. Pierwsze efekty nie zadowalały go, więc w nieskończoność odwlekał kolejne próby. Dopiero po śmierci Roberta Schumanna w 1856 roku, podjął na poważnie wyzwanie symfoniki. Kompozycja, która w zamyśle miała stać się symfonią, przybrała jednak w międzyczasie kształt sonaty na dwa fortepiany, a następnie Koncertu fortepianowego d-moll. Utwór ten naznaczony jest wspomnieniem próby samobójczej Schumanna z 1853 roku, jego pobytem w sanatorium dla nerwowo chorych i walką z szaleństwem. Lecz jest w nim również odbicie nieokiełznanego romantyzmu Brahmsa, jego północnego temperamentu, objawiającego się w spontaniczności, szczerości, czułości, impulsywności, które nadają całości format ogromnego muzycznego fresku, malowanego przez orkiestrę (zawierającą podwójne drzewo, 4 rogi, 2 trąbki i kotły). Forma sonaty jest weń wpleciona, choć nie staje się to dla słuchacza oczywiste natychmiast, z uwagi na specyficzny dla Brahmsa sposób postępowania z materiałem tematycznym, w którym poszczególne elementy przenikają się wzajemnie. Ponadto partia solowa skonstruowana jest w taki sposób, aby nie tylko współzawodniczyć z orkiestrą, lecz także współpracować z zespołem.

• « poprz.
• nast. »