Przegląd nowości

Kubas-canto, bel-canto

Szczegóły

Opublikowano: niedziela, 16, marzec 2014 16:19

Chyba tylko dla wzmocnienia nastroju grozy kazano biesiadnikom przyjęcia weselnego ucztować i tańczyć w krypcie cmentarnej, a co zgrabniejsze chórzystki wspinały się na nagrobki. Wątpliwe estetycznie i etycznie były też zabawy chórzystów z wisielcem w formie manekina, któremu na koniec tej upiornej błazenady Henryk wyrywa serce. Ten model scenicznej „zabawy” przeniesiony z niemieckich teatrzyków nie bardzo pasuje do naszej wrażliwości.

Dobrze natomiast spisała się w kontekście tej tragedii mroczna, ale wysmakowana scenografia Pawła Dobrzyckiego, którą operowi widzowie mogli oglądać ze wszystkich stron, bowiem ustawiono ją na scenie obrotowej. Z pewnym zaskoczeniem natomiast przeczytałam w jednej z recenzji, że kostiumy chóru (bardzo dobrze przygotowanego wokalnie) przypominały mundury z okresu III Rzeszy, albo Stasi. Dla mnie były to po prostu standardowe ubrania urzędników współczesnej korporacji, które jakoś dziwnie nie pasowały do bogatych strojów głównych bohaterów.

Należy się jednak cieszyć, że Wrocław ma w stałym repertuarze tę ważną dla historii opery pozycję, tym bardziej, że na tutejszej scenie pojawiła się ona po pół wieku nieobecności.

                                                                           Joanna Tumiłowicz

• « poprz.
• nast. »