Przegląd nowości

Nowa inscenizacja „Czarodziejskiego fletu” w Opéra-Bastille

Szczegóły

Opublikowano: niedziela, 16, marzec 2014 16:26

To właśnie poprzez nie Tamino i Papageno schodzą po drabinie do podziemi - ciemnych czeluści, w których poddani zostaną ciężkim rytualnym próbom. Ich pozytywne pokonanie otworzy przed nimi wrota świątyń Mądrości, Rozumu i Natury. Jak zawsze u Carsena najwyższy podziw wzbudza perfekcyjnie i niezwykle atrakcyjnie z plastycznego punktu widzenia prowadzona reżyseria świateł, wykorzystująca pastelowe barwy i subtelną grę półcieni.

Niezależnie jednak od pięknie eksponowanych kontrastów pomiędzy ciemnością i jasnością czy ogniem (płomienie jaskini) i wodą (lejący się z góry sceny wodospad), to nie ich symboliczne znaczenia są tutaj dla inscenizatora najważniejsze. Kluczem do prowadzonego przezeń dramaturgicznego dyskursu jest bowiem pokazanie procesu uświadamiania sobie przez bohaterów ulotności i tymczasowości ich ziemskiej egzystencji. Tak zarysowana koncepcja zasługuje na szacunek i czujną uwagę, ale nie ukrywam, że brakuje mi w tej mało zróżnicowanej pod względem wizualnym wizji większej dynamiki prowadzenia działań scenicznych, feerycznych efektów, porywającego rytmu. Ich niedosyt powoduje, iż dość szybko rośnie u widza poczucie rosnącego znużenia. Pojawiają się też tutaj niekiedy nie do końca zrozumiałe pomysly interpretacyjne, jak choćby uczynienie z Sarastro i Królowej Nocy pary kochanków, która ma czuwać nad inicjacyjną wędrówką Paminy i Tamino. Powoduje to, że szczególnie w akcie drugim relacje pomiędzy niektórymi protagonistami zostają nieco zaburzone, a motywacje ich czynów tracą na wyrazistości.

• « poprz.
• nast. »