Przegląd nowości

Pomiędzy operetką a sztuką nowoczesną

Szczegóły

Opublikowano: piątek, 15, listopad 2013 17:47

Tło scenograficzne tworzą rozpięte w głębi płaskie płótna, przybierające kształt wachlarzy i żagli, podświetlanych w różnych barwach w zależności od charakteru rozgrywających się przed nimi scen. Pojawiają się na nich także projekcje oceanicznych fal, kniei, oczu czerwonego potwora, śledzącego wtargnięcie Nadira do sanktuarium i jego schadzkę z Lejlą, wreszcie płomieni, ogarniających podpaloną przez Zurgę osadę w celu umożliwienia ucieczki parze kochanków, ale także zapowiadających czekającą w nich śmierć jego samego. Bardzo efektownie ukazana została scena nawałnicy pod koniec II aktu, której towarzyszą rozbłyskujące reflektory, imitujące światło błyskawic, a także odgłosy gromów, a Ewa Michnik ze swej strony wydobyła z orkiestry całą kolorystykę brzmieniową, odmalowującą grozę tego żywiołu.

Muzyka „Poławiaczy pereł” odznacza się melodyczną przystępnością, na co wskazywało podchwytywanie przez publiczność i nucenie niektórych motywów, ale i znaczną wynalazczością instrumentacyjną (figuracje smyczków w akompaniamencie sławnego romansu Nadira „W pamięci dotąd żywię wspomnienie chwili tej”, czy rozlewająca się plama puzonów w duecie Lejli z Zurgą).

Joanna Moskowicz zaprezentowała się od najlepszej strony, na ogół nie forsując dźwięku, kreśląc dość kunsztowne koloratury, może jedynie trylowi na zakończenie kadencji w kawatynie z II aktu zabrakło odpowiedniej wyrazistości. Michał Kowalik jako Zurga pozytywnie zaskoczył swym pełnym barytonem o szlachetnej barwie, kiedy trzeba brzmiącym dramatycznie (w finale II aktu czy we wspomnianym duecie z Lejlą), a gdy wymagała tego sytuacja również lirycznie (w duecie z Nadirem oraz w arii z II aktu).

• « poprz.
• nast. »