Przegląd nowości

Szostakowicz gra na „Nosie” tradycjonalistom

Szczegóły

Opublikowano: piątek, 01, listopad 2013 04:27

Od strony muzycznej brakowało mi zrazu wystarczającej drapieżności brzmieniowej w grze orkiestry, kierowanej przez Pawła Smiełkowa, który przejął prowadzenie przedstawień po Walerym Giergiewie. Także niektórzy śpiewacy, zwłaszcza ci, których partie przewidują wydawanie onomatopeicznych odgłosów, gdy czynili to bez quasi-instrumentalnej precyzji, sprawiali, że sceny z ich udziałem zmieniały się w mimowolną parodię (na przykład w otwierającej scenie z udziałem Fryzjera i jego żony – Pelagii Osipownej).

W pełni sprostał natomiast swym trudnym zadaniom Paulo Szot w głównej roli Kowaliowa. Także Erin Morley, wykonująca solo w scenie przed soborem, a potem córki Pelagii Podtoczynej, czarowała zarówno brzmieniem swego głosu, jak i wykonywanymi przezeń lirycznymi kantylenami, bo i takie zawiera ta złożona partytura, w której wszakże przeważają postacie charakterystyczne i związane z tym efekty groteskowo-parodystyczne.

„Nos” stanowił poniekąd pole doświadczalne dla kompozytora, zbierania i rozszerzania przezeń materiału dźwiękowego, a więc wstępne studium przygotowawcze dla prawdziwego arcydzieła opery nowoczesnej jaką okaże się cztery lata później niemniej radykalna pod względem muzycznym i treściowym „Lady Makbet mceńskiego powiatu”, która tak wstrząśnie estetycznymi podstawami wyobrażeń muzyczno-teatralnych Stalina, że ściągnie na siebie oskarżenia, bynajmniej niegołosłowne, o muzyczną pornografię, skoro środkami rytmiczno-metrycznymi po mistrzowsku zilustrowany został sam akt seksualny, czy dokonujące się na scenie zabójstwo?…

                                                         Lesław Czapliński

• « poprz.
• nast. »