Przegląd nowości

Szostakowicz gra na „Nosie” tradycjonalistom

Szczegóły

Opublikowano: piątek, 01, listopad 2013 04:27

Z drugiej, cały surrealizm sytuacyjny fantasmagorycznej opowieści Nikołaja Gogola przywołuje za sprawą dekoracji, na którą składają się w przeważającej mierze projekcje, utrzymane w stylu radzieckiej sztuki konstruktywistycznej lat dwudziestych ubiegłego wieku, z charakterystycznym dla niej liternictwem, co stanowi nawiązanie do czasów powstania opery, jak i kolażowej natury jej partytury.

Stałym motywem wizualnym jest tym razem dosłownie pojawiający się nos, wciąż przebiegający w tle. I tego nieustannego ruchu jest za dużo, zwłaszcza gdy interesujące nawet efekty bez końca się powtarzają, a ponadto dublują, stwarzając nieodparcie wrażenie pleonazmów. Choć nie sposób odmówić niektórym rozwiązaniom efektowności, jak w przypadku sypialni Kowaliowa, w oka mgnieniu przeobrażającej się w dorożkę, powożoną przez wskakującego na dach służącego, a wiozącą bohatera na posterunek policji. Także scena korespondencji pomiędzy bohaterem a wdową po oficerze i jej córką, rozgrywająca się równocześnie na dwóch planach, oddzielonych jedynie dzielącą je wysokością, wywiera duże wrażenie.

• « poprz.
• nast. »