Przegląd nowości

Blaski i cienie festiwalu w Krynicy

Szczegóły

Opublikowano: środa, 04, wrzesień 2013 20:17

Pełnię satysfakcji artystycznej mieli uczestnicy koncertu z dnia 14 sierpnia, przygotowanego z okazji 220-lecia uzdrowiska. Jego bohaterami byli świetnie przygotowana orkiestra „Sinfonia Iuventus” prowadzona tego wieczoru precyzyjną batutą swojego szefa Tadeusza Wojciechowskiego, który zadbał o to by każdy z prezentowanych utworów miał właściwą sobie dynamikę, artykulację i klimat. Młodzi muzycy ujmowali pięknym wyrównanym i homogenicznym brzmieniem kwintetu smyczkowego i jego zestrojenia, ale też pasją i radością grania. Równie entuzjastycznie należy się odnieść do poziomu gry i brzmienia grupy instrumentów dętych. Wszystko to razem wzięte sprawiło, że Tańce góralskie z Halki Moniuszki, Mała suita W. Lutosławskiego i Rapsodia węgierska były przebojami wieczoru. Solistką koncertu była ceniona krakowska śpiewaczka Edyta Piasecka, która zaprezentowała swój pięknie brzmiący sopran w ariach z Fausta, Traviaty i Nieszporów sycylijskich. Gorące przyjęcie jakie zgotowała muzykom zachwycona publiczność zaowocowało aż trzema bisami: Czardasz ze suity Hary Janos, Polonez z filmu Pan Tadeusz i Mazur z Halki.

Czwartkowy wieczór przyniósł jedyny na tym festiwalu (afisze zapowiadały trzy) koncert plenerowy Śladami Kiepury – Bitwa tenorów na róże, który pół godziny po zakończeniu był retransmitowany w II programie TVP. Jego program złożony został z tych arii i duetów operowych i operetkowych oraz piosenek z repertuaru Jana Kiepury, którego na estradzie zastępowali Rafał Bartmiński, Krystian Krzeszowiak, Tomasz Kuk i Adam Zdunikowski, towarzyszyły im w charakterze Marty Eggerth obdarzone pięknymi głosami Katarzyna Dondalska o perfekcyjnej koloraturze i Marta Wyłomańska zachwycająca lirycznym brzmieniem swojego sopranu. Kolejny raz ożyły śpiewane dawno temu przez Jana Kiepurę arie z Rigoletta, Carmen, Pajaców i Turandot, znane piosenki filmowe i popularne szlagiery oraz duety. Panowie mając świadomość, że tym razem są oceniani bezpośrednio przez publiczność starali się wykonać swoje zadania jak najlepiej. W efekcie najwięcej róż od publiczności zebrał w swoim koszyku Tomasz Kuk, stając się zwycięzcą tego niecodziennego turnieju. Zaraz za mim, a różnice były -jak podkrzesali prowadzący Alicja Węgorzewska-Whiskerd i Tomasz Kammel – minimalne, uplasowali się pozostali panowie. Solistom towarzyszyła orkiestra „L’autunno” pod dyrekcją Adama Banaszaka.

W zupełnie inne klimaty wprowadził nas wieczór z udziałem Leszka Możdżera i Cæcille Norby i ich zespołu. W programie ich występów znalazły się znane standardy jazzowe Boba Dylana, Leonarda Dylana, Petera Simona i Jimiego Harrisona. Można powiedzieć, że był to stary dobry jazz, tyle że w nowym wydaniu. Mimo, że duża scena nie była miejscem gdzie można wyczarować klubowy klimat muzyki jazzowej to należy poznać, że muzykom Leszka Możdżera w znacznej mierze się to udało. Duża w tym zasługa fantastycznej Cæcille Norby, która nie tylko zjawiskowo brzmiącym głosem, ale też charakterem śpiewu i operowania barwą głosu wyczarowywała ten klimat.  

Wieczór finałowy festiwalu należał do Alicji Węgorzewskiej-Whiskerd i zaproszonych przez nią gości. Wśród nich byli Adam Szerszeń, Piotr Płuska, Bogdan Kierejsza oraz Adam Banaszak i Tomasz Szymuś, którzy na zmianę prowadzili orkiestrę „L’autunno”. Koncert prowadzili zgodnym chórkiem Alicja Węgorzewska i Maciej Miecznikowski, którzy również śpiewali. W sumie, mimo niesprzyjającej aury o czym pisałem wyżej, wyszedł miły koncert w programie którego znalazły się arie operowe, piosenki musicalowe, pieśni i piosenki.

                                                                                           Adam Czopek

• « poprz.
• nast. »