Przegląd nowości

Blaski i cienie festiwalu w Krynicy

Szczegóły

Opublikowano: środa, 04, wrzesień 2013 20:17

Zakończony 17 sierpnia wieczorem 47 Festiwal im. J. Kiepury objawił się jako impreza dająca satysfakcję pod względem artystycznym. Niestety, pod względem organizacyjnym już nie koniecznie!

Podczas wielu koncertów wykonawcy nie otrzymali nawet przysłowiowego złamanego tulipana, a jak już po głośnych dyskusjach na ten temat zaczęły się na scenie pojawiać panienki z pojedynczymi różami to najczęściej było ich znacznie mniej niż wykonawców,! Wstyd - to delikatne określenie. Festiwalowi towarzyszyła wystawa „Ryszard Wagner na polskich scenach” przygotowana i opracowana przez Juliusza Multarzyńskiego, którą podczas wieczornych koncertów można było oglądać … po ciemku, bo organizatorzy zapomnieli o jej oświetleniu. Jednak najwięcej pretensji mam do organizatorów za organizację koncertu „Bitwa tenorów na róże”. Jedną z tradycji tego festiwalu było to, że podczas koncertów plenerowych publiczność, która wykupiła bilety miała miejsca siedzące, reszta jeżeli chciała mogła oglądać koncert z boku na stojąco. W tym roku tak nie było bo miejsce koncertu zostało szczelnie zasłonięte co uniemożliwiło uświęcone tradycją uczestniczenie w koncercie nawet z oddali. Komentarzy jakie tego wieczoru padały pod adresem organizatorów lepiej nie przytaczać. Podobne komentarze słyszałem na temat organizacji koncertu finałowego, do którego próba odbywała się jeszcze w trakcie kiedy publiczność już zasiadła na widowni, która jak się szybko okazało miała źle oznakowane miejsca. W efekcie koncert miał ponad półgodzinne opóźnienie i nerwową atmosferę, a wszystko to przez nieprzestrzeganie harmonogramu prób i ich właściwego przygotowania.

Na szczęście typ koncertów i ich repertuar jaki zaproponowała Alicja Węgorzewska-Whiskerd, dyrektor artystyczny zyskał niemal powszechną aprobatę i niejako pokrywał wpadki organizacyjne. Należy stwierdzić, że sprawdziła się szeroka formuła programowa zaproponowana przez nowego dyrektora artystycznego. Znalazło się w niej miejsce na szeroko pojętą wokalistykę (opera, operetka, musical i pieśni i piosenki), muzykę symfoniczną, znane przeboje instrumentalne, a nawet muzykę filmową z czasów Jana Kiepury. Zabrakło tylko – co wszyscy podkreślali - przedstawienia operowego lub operetkowego, do których krynicka publiczność jest od lat przyzwyczajona. Po raz pierwszy od wielu lat festiwalowa estrada miała nie tylko różnorodny repertuar, ale również zestaw znakomitych artystów, którzy go realizowali. Wielu z nich pojawiło się w Krynicy po raz pierwszy. Właściwy festiwal poprzedziła wymyślona przez Alicję Węgorzewską „Kiepuriada”, czyli tydzień młodych i wybitnych artystów, którym dano szansę występu na tej prestiżowej imprezie. Już w czasie „Kiepuriady” pojawił się kolejny autorski projekt, czyli południowe show Jerzego Snakowskiego „Kiepura? Si!”, którego edukacyjną i poznawczą wartość trudno nie docenić. Spotkania cieszyły się ogromnym powodzeniem, ale też przyznaję w pełni zasłużonym z racji profesjonalnego poziomu jego przygotowania i pełnego pasji prowadzenia. W sumie przez dwa tygodnie w samo południe Jerzy Snakowski spotykał się ze swoją publicznością, która chłonęła każde jego słowo i gest.

• « poprz.
• nast. »