Przegląd nowości

W tanecznym kalejdoskopie

Szczegóły

Opublikowano: poniedziałek, 22, lipiec 2013 12:00

Do archaicznych obrzędów zdaje się nawiązywać krakowska Pamięć, w choreografii Ondreja Šotha, ułożonej do muzyki z II Koncertu fortepianowego c-moll Siergieja Rachmaninowa, a to za sprawą ofiarnego słupa, ustawionego po środku jako główny akcent scenograficzny, przy którym przystawali na jakiś czas kolejni tancerze. Czyżby za karę, za uchybienia w tańcu? Niestety, tę rytualną   wymowę skutecznie niweczyły noszone przez nich cieliste slipy. Naprawdę, jeśli nie ma się odwagi na wprowadzenie nagości, choć w tańcu może być ona „nieporęczna”, to lepsze i mniej śmieszne wydają się już tradycyjne trykoty!

W choreografii Edwarda Cluga, zatytułowanej po prostu Czworo zrealizowanej z artystami z Opery Kijowskiej, zgeometryzowany, nieomal zautomatyzowany ruch pas de quattre, czyli dwóch duetów, początkowo pomysłowy i odznaczający się wirtuozerią wykonania (niebywała płynność ruchów i przemieszczania się w przestrzeni), na dłuższą metę, a konkretnie dwudziestusiedmiu minut, nie liczy się z uwarunkowaniami czasowymi i stopniowym wyczerpywaniem się zarówno atrakcyjności powtarzanych wciąż figur, jak i chłonności widzów.

Na koniec pewna uwaga ogólniejszej natury. Od jakiegoś czasu obserwuję coraz bardziej upowszechniającą się praktykę oddzielania długimi pauzami utworów, składających się na ilustrację muzyczną, lub ich części, bez przerywania przy tym akcji. A przecież w balecie wszelkie luki w muzycznym akompaniamencie i toku narracji, okresy wdzierającej się, „krzyczącej” ciszy, skutkują poczuciem, że świat, nie tylko sceniczny, wypadł z formy i swoich kolein, skoro tancerze podskakują niczym grono zbiegów ze szpitala dla obłąkanych, ponieważ muzyka stanowi jedyne uzasadnienie dla ich tańca, a jej brak uświadamia jedynie dziwaczność tego rodzaju zachowania.

                                                                          Lesław Czapliński

• « poprz.
• nast. »