Przegląd nowości

W tanecznym kalejdoskopie

Szczegóły

Opublikowano: poniedziałek, 22, lipiec 2013 12:00

Suita według Weilla w choreografii tego samego autora, jak sam tytuł wskazuje, powstała do muzyki tego kompozytora, zapamiętanego głównie jako współtwórca Brechtowskiej Opery za trzy grosze. Balet ten toczy się nie tylko do muzyki, co nie byłoby niczym odkrywczym, ale i wyświetlanych w tle filmów: Symfonii wielkiego miasta Walthera Rutmanna, poświęconej Berlinowi lat dwudziestych ubiegłego wieku, Triumfu woli Leni Riefenstahl, z którego zaczerpnięto przebitki maszerujących żołnierzy Wehrmachtu, a także Popiołu i diamentu Andrzeja Wajdy, z zatrzymanym ujęciem Cybulskiego na tle szklanek z wódką, jeszcze niepodpalonych. Utrzymany jest on w stylu tańca klasycznego, w baletkach i na puentach, natomiast w Święcie wiosny, opracowanym choreograficznie przez Emanuela Gata, tancerze wystąpili boso. Pamiętam z opowieści mojej Babci, która była na występie legendarnej Isadory Duncan, że zgorszenia nie wywołała bynajmniej tiulowa tunika, narzucona na nagie ciało, lecz fakt, że artystka tańczyła boso, co nie mieściło się w ówczesnych pojęciach o sztuce tańca.

Kiedy odczytałem przyświecającą pierwszej części ideę, że rzecz zaczyna się nieomal niczym taniec towarzyski, ale stopniowo narasta jego zapamiętanie, staje się on coraz bardziej frenetyczny, aż do „zatańczenia się na śmierć”, zaakceptowałem tego rodzaju współczesne nawiązanie do transu z archaicznych ceremonii, przywoływanych w pierwowzorze. Zabrakło mi tego w drugiej części, już jawnie „ofiarnej”, w której za to, pod koniec, kolejni tancerze kładli się po środku i zastygali w bezruchu, a więc do pewnego stopnia stanowiącej odwrócenie pierwszej i wyrażającej następujące po wszystkim wyczerpanie.

• « poprz.
• nast. »