Przegląd nowości

„Capriccio” Straussa w Opéra national de Lyon

Szczegóły

Opublikowano: niedziela, 26, maj 2013 22:02

Intrygujące jest rozgrywanie niektórych epizodów na zasadzie lustrzanego odbicia, na przykład wówczas, kiedy zaraz po podniesieniu kurtyny Flamand i Olivier wpatrują się w siebie i powtarzają identycznie wykonywane gesty lub wówczas kiedy w finale opery podobna sytuacja zachodzi pomiędzy Madeleine i jej podstarzałym sobowtórem. Domyślamy się wówczas, że chodzi tutaj o symboliczne ukazanie upływającego czasu, podobnie zresztą jak w przypadku fantastycznego i plastycznie urzekającego pomysłu wprowadzenia na scenę trzech, symbolizujących różne okresy ludzkiego życia, baletnic.

W ową grę z czasem wciągają widza także stroje: osiemnastowieczne dla Hrabiego i Hrabiny, a dla pozostałych wykonawców współczesne okresowi, w którym została wykreowana omawiana opera. Wreszcie wspomnijmy o tym, że w wysoce niebanalny sposób są w tym przedstawieniu pokazane różne rekwizyty: dajmy na to stół staje się miejscem, w którym włoscy śpiewacy pożerają bez opamiętania spore ilości słodyczy, a na przykład w czasie najgorętszych momentów estetycznej dyskusji i przekomarzań wszyscy uczestnicy debaty „zanurzają” się w coraz bardziej ich osaczających drzewkach.

W tę pomysłowo, inteligentnie i subtelnie zbudowaną warstwę plastyczną – nieustannie zaskakującą różnymi aluzjami i skojarzeniami – doskonale się wpisują prowadzący sprawną grę sceniczną soliści. Hrabia niemieckiego barytona Christopha Pohla ujmuje szlachetną prezencją i talentem aktorskim, podobnie jak czarująca go panna Clairon w wydaniu austriackiej mezzosopranistki Michaeli Selinger.

• « poprz.
• nast. »