Przegląd nowości

„Stiffelio” w Opéra de Monte Carlo

Szczegóły

Opublikowano: piątek, 10, maj 2013 10:46

Podczas gdy wszystkie teatry operowe świata świętują dwusetną rocznicę urodzin Giuseppe Verdiego, wystawiając najbardziej znane dzieła włoskiego kompozytora, Opéra de Monte Carlo zaproponowała publiczności niezwykle rzadko wystawianą pozycję z bogatego dorobku mistrza z Busetto: Stiffelio, z librettem Francesco Maria Piave według francuskiej sztuki Emile’a Souvestre i Eugène’a Bourgois. Kierujący placówką w Monte Carlo Jean-Louis Grinda konsekwentnie broni tej opery (umieścił ją już piętnaście lat temu w programie prowadzonej wówczas przezeń Opéra Royal de Wallonie w Liège), która ze względu na śmiałą i odważnie prezentowaną tematykę była przez dłuższy czas skazana na niepowodzenie.

Chodzi tu bowiem o historię pastora sekty protestanckiej, który odkrywając zdradę wiarołomnej żony bohatersko pokonuje swój gniew, a następnie wielkodusznie jej wybacza, zdobywając się nawet na świadomą rezygnację z jej miłości, do czego jednak ostatecznie na szczęście nie dochodzi. Stiffelio jest zatem operą o temacie religijnym, ze szczególnie uwydatnionym wątkiem protestanckiego miłosierdzia i współczesną z czasem powstawania dzieła treścią, co oczywiście nie mogło się spodobać zdecydowanie działającej w katolickim Trieście cenzurze. Pomimo desperackich protestów Verdiego postać tytułowego kaznodziei została przez nią zamieniona na zwykłego członka sekty, a z opery musiały zniknąć takie elementy jak świątynia, krzyż, cytaty z Ewangelii i kluczowe, nadające sens całemu dziełu zdania. Warto jeszcze dodać, że przy wznowieniu rrzeczonego dzieła w Rzymie przeniesiono nawet jego akcję z dziewiętnastego do piętnastego wieku. Zważywszy na te wszystkie niesprzyjające okoliczności Verdi wycofał Stiffelia ze sceny i współpracując z cenzorem opracował nową wersję opery, noszącą tym razem tytuł Oberto, która jednak nie odniosła znaczącego sukcesu. W swej pierwotnej formie Stiffelio odrodził się dopiero w dwudziestym wieku, początkowo w Parmie (1968), a następnie w Wenecji, Londynie, Los Angeles, Nowym Jorku i Mediolanie. Tak naprawdę wciąż jednak czeka na ostateczne wskrzeszenie, na które, niezależnie od pewnych słabości libretta, w pełni zasługuje.

• « poprz.
• nast. »