Przegląd nowości

„Hänsel und Gretel” Humperdincka w Opéra national de Paris

Szczegóły

Opublikowano: czwartek, 02, maj 2013 11:55

Cała przestrzeń sceniczna jest tutaj podzielona na cztery mniejsze sceny, na których rozgrywana jest symultanicznie praktycznie ta sama akcja, z tą jednak różnicą, że to, co po jednej stronie odgrywają soliści, z drugiej naśladują aktorzy. Rozumiemy, iż chodzi o przedstawienie historii z punktu widzenia Jasia i Małgosi oraz, że tak naprawdę przebiega ona nie w świecie rzeczywistym, tylko w wyobraźni dzieci.

Wszakże bardzo szybko następuje jakby „zapętlenie” dyskursu dramaturgicznego, który zatraca swoją czytelność i płynność, a w miarę upływu czasu opanowuje nas narastające poczucie nudy. W dodatku eksploatowanie po raz kolejny procederu teatru w teatrze i zmuszanie widzów do nieustannego kręcenia głową, żeby nadążyć ze śledzeniem rozgrywających się w różnych miejscach wydarzeń nie wnosi do przedstawienia żadnych nowych treści i nie czyni go bardziej atrakcyjnym.

Nie brakuje tu wprawdzie rozmaitych, sprytnie przemycanych aluzji (Freud, dyskretne nawiązywanie do wagnerowskiej Tetralogii, balet w stylu francuskiego kankana itd.), inwencji w budowaniu poszczególnych obrazów czy puszczania oka do odbiorców, ale to wszystko nie składa się na spójną całość teatralną. Zaś zastąpienie wspomnianego baśniowego klimatu widokiem wnętrza mieszczańskiego mieszkania z okresu powstania dzieła (scenografia i kostiumy – Julia Hansen) właściwie pozbawia tę baśń sensu. Wiąże się to też z narzuceniem wykonawcom często dziwacznych działań scenicznych, co jest szczególnie irytujące w przypadku odgrywających tytułowe postacie, a zmuszonych do zachowywania się jak małe dzieci solistów.

• « poprz.
• nast. »