Przegląd nowości

Manon, która nie istnieje

Szczegóły

Opublikowano: poniedziałek, 05, listopad 2012 11:54

Najwyraźniej panowie mogliby się zamienić rolami dla dobra całości realizacji muzycznej. Pozostali soliści zostali dobrani bardzo starannie i reprezentowali najwyższy poziom wokalistyki. Bas Marek Gasztecki wystąpił w roli podstarzałego kochanka Geronta, baryton Mikołaj Zalasiński dobrze się spisał jako domniemamy brat Manon, a w zasadzie stręczyciel. W podwójnej roli oberżysty i sierżanta wystąpił bas Jacek Janiszewski, ciekawie zaprezentowała się też „grupa wokalna” występująca z solistką Małgorzatą Pańko. Tenor Karol Kozłowski także otrzymał podwójne zadanie, nauczyciela tańca i latarnika, ale głosowo był najwyżej poprawny.

Bardziej przykuwał uwagę specyficznym białym kostiumem i brutalnym obchodzeniem się z „kontuzjowanymi" półnagimi tancerkami. Była to zresztą najbardziej odrażająca i upiorna scena w całym spektaklu, jakkolwiek pasująca do ogólnej koncepcji reżysera. Także w końcowej scenie na pustyni, którą znów imitował ten sam, choć mocno zdewastowany dworzec kolejowy, des Grieux proszony przez Manon o sprowadzenie pomocy zamiast udać się na poszukiwania zasypia na ławce w poczekalni i daje do zrozumienia, że jego dosyć dwuznaczny romans był tylko senną marą. Publiczności trudniej byłoby zasnąć, gdyż co chwila częstowano ją ostrymi, białymi światłami, które bardzo drażniły oczy.

                                                                                    Joanna Tumiłowicz

• « poprz.
• nast. »