Przegląd nowości

46 Festiwal im. Jana Kiepury w Krynicy-Zdrój

Szczegóły

Opublikowano: czwartek, 23, sierpień 2012 00:01

Po rezygnacji Bogusława Kaczyńskiego, który prowadził krynicki festiwal przez 28 lat, w tym dziewięć (od 2003) jako Europejski Festiwal im. Jan Kiepury, władze samorządowe zdecydowały jednak nie rezygnować z tej ważniej dla miasta imprezy i szybko powołały nowy sztab organizacyjny festiwalu, którego historia rozpoczyna się 1967 roku. Festiwal jest autorskim dziełem nieżyjącego już Stefana Półchłopka i przez te lata stał się stałą pozycją kalendarza imprez kulturalnych tego miasta. Nowy festiwal wrócił do pierwotnej formuły festiwalu i odbył się w dniach 11-18 sierpnia 2012. W tej sytuacji należy go oceniać jako przejściowy w ostatecznym ukształtowaniu jego artystycznego oblicza, co musi potrwać. A przyznać należy, że poziom artystyczny ustawiony przez Bogusława Kaczyńskiego był raczej wysoki. Dyrektorem artystycznym nowej edycji został Stefan Münch. Znaną śpiewaczkę Alicję Węgorzewską zaproszono do pełnienia funkcji ambasadora festiwalu, innymi słowy była jego twarzą jednak bez możliwości wpływu na cokolwiek z programem włącznie.

Na pełny program festiwalu złożyło się 16 koncertów (dwa dziennie). Każdy odbywał się przy wypełnionej szczelnie widowni. Niestety, wiele do życzenia pozostawia konstrukcja programów poszczególnych koncertów wieczornych, w których trudno się było doszukać myśli przewodniej. Najczęściej był to po prostu zlepek typu „cicer cum caule”, w jednym koncercie zestawiano operę, muzykę instrumentalną, operetkę, musical i piosenki na dodatek. Zdumiewają też częste powtórki tych samych utworów, co świadczy o tym, że nikt nad tym nie panował. Wybroniło się w tym ujęciu jedynie kilka koncertów.

Przede wszystkim był to recital Małgorzaty Walewskiej, w programie którego słuchaliśmy świetnego wykonania arii mezzosopranowych i pieśni polskich. Kultura muzyczna solistki, nasycony głos o niezmiennie interesującej barwie i wyrównanym brzmieniu pozwoliły jej zaprezentować cały program w jego najpiękniejszym kształcie. Szczególnie pięknie zabrzmiała w jej interpretacji pieśń Mieczysława Karłowicza Z nową wiosną w nowej aranżacji na orkiestrę Ireneusza Boczka. Z równą satysfakcją słuchałem Voi lo sapete z Rycerskości wieśniaczej Mascagniego i Mon coeur z Samsona i Dalili C. Sain-Saënsa. Dwa bisy pieśni Bogini księżyca i Zimową wiosną również w orkiestrowej aranżacji I. Boczka były wspaniałym dopełnieniem wieczoru. Gdyby jeszcze zechciała dorównać jej w kunszcie orkiestra Akademii Beethovenowskiej prowadzona batutą Evgeny’a Volynski’ego, można by mówić o pełni szczęścia. Niestety, brak zgrania i częste wypadki intonacyjne położyły się cieniem na całości.

• « poprz.
• nast. »