Przegląd nowości

622 upadki Jontka

Szczegóły

Opublikowano: wtorek, 27, grudzień 2011 13:52

I choć Stanisław Moniuszko w Tatrach nigdy nie był, a Stanisław Ignacy Witkiewicz tam pracował, romansował i pomieszkiwał, to jednak trudno było z poczciwego Jontka uczynić bohatera narkotycznych wizji. A tak się niestety stało. Jontek - Bartmiński, przy całej swojej scenicznej sztywności, został zmuszony do kilku dziwacznych akcji.

Najpierw jak prawdziwy chłop w furii wywraca kontenery z butelkami wódki i kaleczy się w rękę, ale potem nabiera w rąbek koszuli jakiejś czarnej mazi czy ziemi, którą następnie rozsypuje, upada na nią i tarza się jak pies, którego gryzą pchły. W kulminacyjnej scenie finału, po symbolicznej śmierci Halki znów przeistacza się w psa i chodzi na czworaka. Choć był to dość czytelny cytat z Witkacego, a także z rysunków Brunona Schulza, na widowni zapanowała pełna konsternacja.

Publiczność opuszczająca salę Teatru Wielkiego stawiała retoryczne pytania: A dlaczego ten Jontek na końcu szuka na ziemi okularów? Przecież ich wcześniej nie nosił? Pytań do reżyserki byłoby pewnie więcej, mogłaby więc ona otworzyć specjalnego bloga i wyjaśnić niektóre sprawy, jak choćby powody ustawienia na proscenium starej kanapy, czołgania się chóru w scenie „Po nieszporach, przy niedzieli", anioła zjeżdżającego na linach, który pocałunkiem zabija Halkę, a nawet przerobienia Dudarza na Fauna. To są niestety jeszcze wciąż znaki zapytania.

                                                                                     Joanna Tumiłowicz

• « poprz.
• nast. »