Przegląd nowości

Krakowianie kochają Kwietnia!

Szczegóły

Opublikowano: piątek, 25, styczeń 2008 01:00

Partia Malatesty dla żadnego śpiewaka nie jest najłatwiejszym zadaniem, bowiem doktor od strony aktorskiej musi bardziej przekonująco zaprezentować grę pozorów. Kwiecień z tym problemem wybornie sobie poradził. W Krakowie połączył w sobie wszystko: pełne brzmienie aksamitnego głosu, wysoką kulturę wykonawczą, ekspresję i doświadczenie w kreowaniu ciekawych, wielo wymiarowych osobowości. Jego fenomen wokalny w ogromnej mierze polegał na kunszcie i kulcie dla włoskiego stylu "bel canto", a bogactwo materiału głosowego jest tu tylko dodatkowym środkiem, bardzo przyjemnym dla widzów. Kompozytor nie wyposażył partii doktora w większą ilość wysokich dźwięków, a u tego solisty właśnie one są najpiękniejsze. Po drugie Malatesta prawie nie śpiewa w pianissimo, a urok głosu Kwietnia polega na jego maksymalnym, niemal romantycznym i soczystym ściszeniu. Darujmy to jednak Donizettiemu, ponieważ w znacznej części partia barytonowa obraca się wokół nut o małych wartościach. Wobec tego Malatesta interpretowany przez pana Mariusza, tam gdzie jest to w partyturze wymagane, zaprezentował po części niemal koloraturową technikę wokalną. Najwspanialej objawił się błyskotliwym wykonaniem arii Bella siccome un angelo. W jego ujęciu w owej arii przejawiła się niezwykła fantazja muzycznej śpiewności, nadająca jej całkowicie przekonujący wyraz artystyczny. Reakcja widowni na grę Malatesty była wręcz żywiołowa. Nie mam pojęcia skąd polski artysta, czerpie tak magiczną moc, którą wprost hipnotyzuje publiczność. Wokalnie prowadził cudowny głos niezwykle naturalnie. Odnosiło się wrażenie, że śpiewność melodii włoskiej kantyleny należy do jego zawodowej specjalności. Nie tylko w ruchu scenicznym, ale również w śpiewie tryskał radością i wigorem. Zapewne jest to wynikiem obszarów wrażliwości muzycznej tego śpiewaka.

Dosłownie każdą przez niego zaśpiewaną frazę należy zaliczyć do najwyższej jakości. Tak śpiewać potrafią jedynie artyści wysokiego formatu. Z moich obserwacji wynika, że Kwiecień nie tylko w Metropolitran Opera, lecz i w Operze Krakowskiej w równym stopniu perfekcyjnie kształtuje wizerunek scenicznej postaci. Jest mistrzem wszelkich umiejętności, które idealnie, przedstawił w swobodnej, najwyższej próby zabawie w duecie Pronta io son z Noriną (Joanna Woś). Ta ceniona i urodziwa śpiewaczka w drugiej odsłonie I aktu arią So anch'io la virtu magica wzbudziła spory entuzjazm, mimo że jej bardzo głośny oddech słyszałem nawet w XII rzędzie. Podobne wrażenie wywołała w duecie z Don Pasquale Chi paga? Oh bella!. Z radością spoglądałem na powabną sylwetkę artystki, jej swobodną i elegancką grę aktorską oraz urzekający śpiew. Jedynie trudnym do zaakceptowania pozostaje fakt zbyt głośnego śpiewania, najczęściej jednego, wysokiego dźwięku kończącego sceny zespołowe, w których idealną powinna być równość współbrzmienia wszystkich głosów.