Przegląd nowości

"Mackbeth" w Opéra National du Rhin w Strasburgu

Szczegóły

Opublikowano: czwartek, 06, maj 2010 02:00

Kolejną niefortunną decyzją reżysera jest także częste umiejscawianie solistów w głębi przestrzeni scenicznej, co nie pozostaje bez wpływu na realizację niektórych partii wokalnych i - niezależnie od prawidłowej emisji danego artysty - zakłóca właściwe rozchodzenie się dźwięku po sali widowni. I tak na przykład ofiarą braku zrozumienia specyfiki teatru operowego ze strony Negrina pada kreujący rolę Banko Wojtek Śmiłek, którego ciekawie budowana postać sceniczna nie jest w tej sytuacji prawidłowo wyeksponowana i należycie dowartościowana.

Tym większa to szkoda, że występ polskiego artysty jest - podobnie jak w przypadku wielu innych przedstawień z jego udziałem - niekwestionowaną ozdobą rzeczonej realizacji. Bezbłędnie opanowana technika wokalna, doskonałe wyczucie verdiowskiego stylu i nieprzeciętna aparycja idą u niego o lepsze z aksamitno-szlachetnym brzmieniem pięknie nasyconego, gęstego i nośnego basa. Pomimo imponującego wolumenu swego przykuwającego uwagę głosu Śmiłek nie nadużywa dynamiki i nie przytłacza masywnym dźwiękiem, co zawdzięczamy jego umiejętności myślenia frazą, różnicowania oblicza wyrazowego i dogłębnego rozumienia podawanego tekstu. To wszystko składa się na żywą i efektowną kreację, która na pewno długo pozostanie w pamięci wdzięcznych słuchaczy.

Żywiołowy aplauz wywołuje również talent Koreańczyka Sébastiena Na - obsadzonego w tenorowej partii Macdufa - artysty wrażliwego i wyjątkowo muzykalnego, czarującego młodzieńczym, delikatnie rozwibrowanym i odznaczającym się rzadko spotykaną urodą głosem. Podobać się też może solidny i zdradzający profesjonalną znajomość rzeczy, zarazem giętki i mięsisty baryton śpiewającego tytułową rolę Bruno Caproniego, któremu jednak w moim odczuciu brakuje nieco dramatycznego zaangażowania i głębszej identyfikacji z budowaną przezeń postacią.