Przegląd nowości

"Hamlet" w Opéra de Saint-Etienne

Szczegóły

Opublikowano: niedziela, 21, marzec 2010 01:00

Jeśli jednak owa cenna decyzja Daniela Bizeray wpisania do bieżącego repertuaru przez wiele lat niedocenianej, pomimo pewnych słabości, opery Thomasa spotyka się z pozytywnym przyjęciem szczelnie wypełniającej widownię publiczności, wśród której nie brakuje licznych grup młodzieży, to dzieje się tak zapewne dzięki wysokiemu poziomowi realizacji muzycznej tej produkcji. W starannie dobranym zespole solistów na szczególną uwagę zasługują kreujący z powodzeniem tytułową rolę Jean-Sébastien Bou, młody artysta o szlachetnie brzmiącym we wszystkich rejestrach i muzykalnie prowadzonym barytonie oraz śpiewający wyrównanym, gęsto nasyconym basem partię Klaudiusza Nicolas Cavallier. Oprócz nich właściwe środki wyrazu znajdują również Doris Lamprecht (Gertruda), Christophe Berry (Laertes) i Christophe Fel (Duch). Zaś obsadzona w wymagającej i trudnej sopranowej roli Ofelii, córki szambelana Poloniusza, Amira Selim, niezależnie od nieprzyjemnej w odbiorze tendencji do forsowania wyższych dźwięków, zyskuje demonstrowane owacjami uznanie słuchaczy  wrażliwością na barwę dźwięku, porywającą ekspresją, a także selektywnym i sprawnym technicznie wokalizowaniem. Jej wyrażające szeroki wachlarz emocji miłosne duety z Hamletem pozostaną na długo w pamięci słuchaczy, podobnie zresztą jak popisy kolektywnej muzykalności prezentującego dużą rozpiętość skali dynamicznej chóru, któremu kompozytor powierzył ważną, niemalże kluczową rolę dramaturgiczną.

Na szczery podziw zasługuje gra Orchestre Symphonique de Saint -Etienne, która pod batutą Laurenta Touche'a potrafi oddać niezwykłą żywotność i zróżnicowanie - zręcznie łączącego włoskie, niemieckie i francuskie wpływy - języka muzycznego Ambroise'a Thomasa. Interpretacja francuskich instrumentalistów przekonuje skutecznie, iż jego potrafiąca nas jeszcze dzisiaj zaintrygować wyrafinowanymi efektami, niemalże impresjonistycznymi harmoniami czy prowadzoną po mistrzowsku orkiestracją partytura zasługuje na częstsze realizacje sceniczne.

                                                                                Leszek Bernat