Przegląd nowości

O Fortuna!

Szczegóły

Opublikowano: czwartek, 28, styczeń 2010 01:00

Wcześniej, w 1990 roku z Carmina burana zapoznał nas teatr Gardzienice w jakże wysmakowanym, a jednocześnie artystycznie rozpasanym spektaklu wyreżyserowanym przez Włodzimierza Staniewskiego. Staniewski do muzyki Orffa i średniowiecznych pieśni z klasztoru Beuron dołączył legendę o Tristanie i Izoldzie, tworząc przedstawienie dramaturgicznie bardzo zwarte, dynamiczne, w zawrotnym tempie,pełne żaru i namiętności, przepojone ekstatyczną pieśnią, deklamacją, muzyką i cielesnością - po prostu magiczne. Kto widział owo "spotkanie wolnego ducha z pieśnią" - z pewnością ukształtował w sobie obraz Carmina burana na wzór stworzony przez artystów Gardzienic.

Roberta Skolmowskiego to dzieło też fascynuje, skoro podjął się dwukrotnie jego reżyserii - raz dla Opery Wrocławskiej w 2001 roku, (wystawione w Hali Stulecia we Wrocławiu z choreografią  Henryka Konwińskiego), a drugi - dla Opery Śląskiej w Bytomiu w 2008 roku, pod kierownictwem muzycznym Tadeusza Serafina (z choreografią Macieja Prusaka, scenografią Radosława Dębniaka i kostiumami Małgorzaty Słoniowskiej). Jakie jest to bytomskie? Przede wszystkim - malarskie i monumentalne - ok. 200 osób na scenie! Ogromny chór (ok. 90 osób), liczna orkiestra, duży zespół baletowy, chór chłopięcy oraz tancerze Teatru Pantomimy im. Henryka Tomaszewskiego z Wrocławia i statyści (alpiniści, judocy, tancerze break dance).

Orkiestra zajęła miejsca pod sceną, na scenie po jej bokach umieszczono chór, a środek sceny zajęły okazałe rekwizyty: m. in. 4-metrowe Koło Fortuny (z siedzącym na szczycie błaznem), wtaczane na początku i końcu widowiska przy dźwiękach hymnu O fortuna, czy ogromna łódź. Do stworzenia dzieła o takim rozmachu inscenizacyjnym, reżyser użył wszelkich możliwych elementów  widowiska: muzykę, śpiew, recytację, taniec, pantomimę, obraz, światło, kostium, rekwizyt. Wszystko ku chwale miłości! - bo choć większość z nas zna muzykę Carmina burana, to już ze znajomością tekstu  pieśni średniowiecznych kleryków jest gorzej.