Przegląd nowości

Wilson i kryształy Swarovskiego

Szczegóły

Opublikowano: czwartek, 11, czerwiec 2009 02:00

Co nie wyszło w tym spektaklu, to nakładające się na tę minimalistyczno-ekspresjonistyczną wizualną interpretację Wilsona dodatkowe dwie rzeczywistości: scenka pantomimiczna á la teatr kabuki wprowadzona podczas uwertury i intermezzo w trakcie Aktu Drugiego, pomiędzy sceną w pokoju Agaty i w Wilczym Jarze, oraz quasi-organiczne, ale równocześnie zbyt dosłowne i redukcyjne interpretacje kostiumowe głównych bohaterów. Dramaturgicznie daje się uzasadnić wprowadzenie dodatkowych scen, bo uwerturowa pantomima przedstawia spotkanie Agaty z Pustelnikiem, wyjaśniając także pochodzenie cudownych kwiatów (tę scenę Weber pominął w swojej kompozycji), a intermezzo daje szansę na bardziej złowieszczą interpretację postaci Samiela, który jako emisariusz diabła, spotyka się ze swoimi uczniami, by modlić się do Szatana. Mimo to jest dużo niedociągnięć w ich egzekucji, nie mówiąc już o ogromnym kontraście aestetycznym.

Jak już pisałam kostiumy Viktora & Rolfa były z zupełnie innej bajki i starały się jeszcze bardziej podkreślić fantasmagoryczny charakter opery. Designerzy zapakowali więc Agatę, którą grała niemiecka sopranistka Juliane Banse, w wielki kolorowy bukiet.