Przegląd nowości

Kolejnym sukcesem Opera Wrocławska zakończyła 2008 rok.

Szczegóły

Opublikowano: sobota, 10, styczeń 2009 01:00

Błąd krytyczny rozszerzenia [sigplus]: Dla folderu galerii obrazów dokumenty/Wroclaw_2008_Wesele_Fig oczekiwana jest względna ścieżka do folderu startowego określonego w konfiguracji rozszerzenia w zapleczu systemu Joomla!.

ósmą premierą, której tytuł brzmi Wesele Figara Opera Wrocławska zakończyła 2008 rok. Witryna Maestro jest zaszczycona, że od chwili naszego powstania możemy przedstawiać relacje z poczynań wiodącej sceny operowej nie tylko w Polsce, ale i w Europie. Wielce sympatyczna pani dyrektor - wydaje się, że nie potrafi inaczej - tylko kroczyć od jednego wielkiego sukcesu, do jeszcze większego. Pracowity rok we Wrocławiu uwieńczono osiągnięciami, jakich trudno szukać w innych rodzimych teatrach. Na 2009 rok zapowiedziano aż 10 nowych produkcji. One na pewno w wyznaczonych terminach zostaną zrealizowane, bowiem Ewa Michnik jest gwarantem wysokiej jakości i rzetelności.

Komiczna opera, Wesele Figara po raz pierwszy została wystawiona jeszcze za życia kompozytora, przed 214 laty (1794). Wówczas dzisiejszy Wrocław nie należał do naszych administracyjnych granic. W II połowie XX wieku, to wspaniałe dzieło Opera Wrocławska realizowała w pięciu produkcjach z 1948, 1978, 1990, 1998 i 2000. Do przygotowania następnej, 30 grudnia 2008 roku zaangażowano artystów wysokiej próby, aczkolwiek w kilku przypadkach młodych i mniej doświadczonych. Do ostatniej grupy, bez wątpienia należy kierownik muzyczny przedsięwzięcia, włoski pianista, kompozytor i dyrygent jednocześnie, Francesco Bottigliero. W Operze Wrocławskiej pracuje od marca 2007 roku i w tym czasie przygotował dwie pozycje dla najmłodszej widowni, były nimi Czerwony kapturek oraz Alicja w krainie czarów. Dyrektor Ewa Michnik posiada zespół orkiestry prezentujący wysoki poziom i opery Mozarta wybornie grający. Z tego względu na spektakl premierowy, 30 grudnia 2008 roku jechałem bez obaw. Faktycznie pod batutą rodowitego Włocha z dyrygenckimi dyplomami Conservatorio Avelino orkiestra dobrze grała. Kierownik muzyczny bez większych zastrzeżeń przedstawił swą interpretację partytury Mozarta. Być może dlatego, że nie ma większego doświadczenia uwertura zabrzmiała mi zbyt ciężko, bez należytego wdzięku i lekkości. Za bardzo przypominała mi werystycznego Verdigo i Puccinigo, a wolałbym klasycznego mistrza z Salzburga. Nie oznacza to wcale, że Bottigliero warstwę muzyczną całkowicie pozbawił mozartowskiej naturalności, jednak na kolana mnie nie rzucił i szczerze tego żałuję. Spektakl wyprodukowano z niewielkimi skrótami, bez arii Marcelliny i Basilia oraz z okrojonymi recytatywami.