Przegląd nowości

Kolejnym sukcesem Opera Wrocławska zakończyła 2008 rok.

Szczegóły

Opublikowano: sobota, 10, styczeń 2009 01:00

Reżyser Marek Weiss opracował w swej inscenizacji zręczne sytuacje sceniczne, w pełni odpowiadające przebiegowi akcji wynikającej z libretta. Aczkolwiek mamy do czynienia z operą komiczną, to dowcip reżysera rysuje się w stopniu umiarkowanym i akcja toczy się w bardziej nam współczesnych czasach. Poszczególni soliści nie rażą sztucznością gestów wszak wiadomo, że w tego typu teatrze wiele sytuacji musi być udawanych, takich na niby. O wiele bardziej poznajemy rysy psychologiczne bohaterów, ich ułomności, odczucia, spryt, czy pożądanie. Pomysłów na dowcip sytuacyjny Weiss miał sporo, skrzętnie i z humorem je zrealizował subtelnie ukazując, co kryje się pod zewnętrzną powierzchnią każdego człowieka. Wiele teatralnego dowcipu kryła w sobie współczesna, srebrzysto plastikowa dekoracja sceny projektu Małgorzaty Słoniowskiej, a także barwne kostiumy przypominające czasy klasyki Mozarta. Ich barwy często odpowiadające kolorom peruk również nakazują widzom wszystko co widzą traktować z przymrużeniem oka.

W takiej konwencji odtwórca partii tytułowej, Łukasz Rosiak poprawnie budował sprytną sylwetkę Figara. Wzbudzał wokalny nie dosyt w niskim rejestrze, lecz śpiewał na miarę możliwości, jakimi baryton liryczny może dysponować. Słynna aria Non più andrai przyniosła mu sporo splendoru na końcu I aktu. Podobnie w recitativo i ariia Tutto è dispostto: na początku IV aktu. Artysta młody i przystojny, atrakcyjnie zbudowany dobrze spisywał się nie tylko w łóżkowo - rozbieranych sytuacjach z I aktu. Jego sceniczna oblubienica, Zuzanna w interpretacji Aleksandry Kubas wzbudzała podziw delikatnym prowadzeniem muzycznej frazy i w takim samym stopniu dowcipnym charakterem pokojówki. W jej wykonaniu z dużą przyjemnością wysłuchałem recytatyw i arię Ginuse alfin il momento z III aktu.