Przegląd nowości

Rzekoma ogrodniczka w Pradze

Szczegóły

Opublikowano: czwartek, 04, grudzień 2008 01:00

Choć nie widziałam tych wcześniejszych realizacji, lecz jedynie kilka zdjęć, uderzające wizualnie jest radykale uwspółcześnienie inscenizacji, najbardziej widoczne w graficznym uporszczeniu dekoracji, które pozbawione zostały elementów naturalizmu tak typowych dla postmodernistycznych realizacji Karla-Ernsta czy Piny Bausch. Tym razem zadziwiająco proste pnie młodych brzóz rozmieszczone zostały w sześciu rzędach po pięć drzew z jednym dekoracyjnie zgiętym na ukos, a zamiast trawy i ziemi mamy jasne panele sceny wzniesionej prawie pod kątem 45 stopni, a zamiast pierza - szeleszcące papierki. Efekt końcowy to przestrzeń surrealistycznie sterylna jak w ostatnich operach Herrmanów z Salzburga: Idomeneo (Idomeneo, król Krety, 2000) i Così fan tute (Tak czynią wszystkie, 2006).

Również kostuimy bohaterów, z których większość umownie datować można na stylizowaną połowę XX wieku z drobnymi anachronizmami, jak sukienka markizy Violante w ostatnim akcie, zostały odpowiednio zaprojektowane, bowiem suknia i kapelusz z wielkim rondem są powiększeniem pnia brzóz: białe w czarne łaty (jak również komiksowa rasowa krowa). I oczywiście stroje kobiece są one bardziej erotycznie niedwuznaczne: więcej odsłaniają niż zasłaniają, ale w przypadku praskiej obsady jest to nawet atutem, bowiem w rolach żeńskich obsadzono wyjątkowej urody i figury śpiewaczki.

Miniaturowy brzozowy gaj umieszczony w głębi sceny po lewej stronie jest domeną Amora, niemej postaci wprowadzonej przez Herrmannów, a granej również i w poprzednich inscenizacjach przez francuską aktorkę-karlicę Mireille Mossé. Tym razem jednak zamiast włochatego kostiumu - á la szekpirowski Puk - nosi czarny frak, pod którym ukrywa się jego diablikowata natura i włochate torso.