Przegląd nowości

Rzekoma ogrodniczka w Pradze

Szczegóły

Opublikowano: czwartek, 04, grudzień 2008 01:00

 Z Pragą łączyły Wolfganga Amadeusza Mozarta wyjątkowe związki. Tutaj odbyły się prapremiery Don Giovanniego i Łaskawości Tytusa (La clemenza di Tito). Ale dopiero po ponad 200 latach 25 października tego roku miała miejsce w praskim Stavovskim Divadle (tym samym co w 1787 Don Giovanni) premiera oryginalnej, włoskiej wersji Rzekomej ogrodniczki (La finta giardiniera), [niemiecka wersja Singspielu zatytułowana Die verstellte Gärtnerin, która powstała w 1780 roku, była wystawiona w Pradze już po śmierci Mozarta w 1796 roku] jednej z młodzieńczych oper Mozarta. Autorami tej inscenizacji jest para Ursel i Karl-Ernst Herrmannowie, którzy wspólnie od lat 80. reżyserują spektakle operowe. Karl-Ernst również projektuje dekoracje i kostiumy, a w świecie teatralnym jest znany jako współautor sukcesu takich reżyserów jak Peter Stein, Luc Bondy i Claus Peymann. Sam pomysł dramaturgiczny i scenograficzny również sięga tamtego okresu, kiedy to oboje po raz pierwszy wystawili Rzekomą ogrodniczkę w ramach cyklu mozartowskiego (Don Giovanni, Uprowadzenie z Seraju, Rzekoma ogrodniczka, Czarodziejski flet i Wesele Figara) w brukselskim La Monnaie (lub po flamandzku De Munt) za dyrekcji jednego z najciekawszych, choć kontrowersyjnych artystycznie i ekonomicznie impresariów operowych - Gérarda Mortiera (który obecnie jeszcze kieruje Operą Narodową w Paryżu). Tę inscenizację mieli okazję oglądać widzowie od Salzburga po Nowy Jork.

Podobnie jak we wcześniejszych realizacjach, praska Rzekoma ogrodniczka Herrmannów rozgrywa się w posiadłości nad Czarnym Jeziorem (Lagonero), którą zarządza Don Anchise vel il Podestà, grany przez amerykańskiego tenora Jeffreya Francisa. Ta umowna przestrzeń to zarazem wnętrza metynomicznie wyznaczone przez lodówkę z lat 50. i kilka foteli, jak i otaczająca je natura: ogród z minimalistyczną fontanną, ale przede wszystkim brzozowy las i otaczające je jezioro, symbolicznie koegzystujące ze sobą, tworząc posmodernistyczny pastisz, podkreślony przez typowy dla ostatnich scenografii Karla-Ernsta miniaturowy model scenografii.