Przegląd nowości

"Gioconda" z polskim akcentem w Metropolitan Opera

Szczegóły

Opublikowano: środa, 12, listopad 2008 01:00

W 125 letniej historii MET wystawiono Gioconde 287 razy. Po raz pierwszy opera pojawiła się sie w inauguracyjnym sezonie w 1883 roku. Tytułową rolę zaśpiewała szwedzka śpiewaczka Christine Nilsson. Na scenie nowojorskiej MET partie te odtwarzały najlepsze śpiewaczki świata, miedzy innymi Lilian Nordica, Emma Destinowa, Rosa Ponselle, Gina Cigna, Zinka Milanov, Renata Tebaldi, Ewa Marton, Ghena Dimitrova i ostatnio litewska śpiewaczka Violetta Urmana. Z tenorów warto wymienić Roberto Stagno, Enrico Caruso, Beniamino Gili, Giovanni Martinelli, Franco Corelli, Richard Tucker i Placido Domingo. Warto zaznaczyć udział Polaków w historii przedstawień Giocondy w MET. Rolę Alvise w latach 1913-1926 zaśpiewał legendarny polski bas Adam Didur (4 występy). W partii Laury w 1990 roku wystąpiła znakomita mezzosopranistka Stefania Toczyska (7).

Obecna realizacja jest wznowieniem przedstawienia, którego premiera odbyła się w 1966 roku, po przeniesieniu MET do nowego gmachu operowego w Lincoln Center. Śpiewali w niej między innymi Renata Tebaldi, Franco Corelli, Cesare Siepi i Cornel McNeil. ówczesną inscenizację reżyserowała Margherita Wallmann ze scenografią autorstwa Beni Montresora. Wysłużone już dekoracje, w których wykorzystano starą technikę trompe l'oil, nadal są adekwatne. Stwarzają sceniczną iluzję perspektywy i optycznie dają wrażenie przestrzeni trójwymiarowej. W pierwszym akcie dekoracje sugerują dziedziniec Pałacu Dożów, położony nad Wielkim Kanałem. Góruje na nim monument ze statuetką lwa, symbolem Wenecji. Drugi akt ukazuje imponujący statek żaglowy Hekate. Akt trzeci przenosi nas do pałacu Ca d'Oro z przebogatymi żyrandolami i kolumnami. Końcowy akt świetnie przedstawia ruiny pałacu na weneckiej wyspie Giudecca, gdzie Gioconda oddaje się smutnym rozmyślaniom. Niestety, oryginalne kostiumy spłonęły podczas pożaru magazynów operowych i zostały zastąpione nowymi projektu Holy Hynesa. Obecną reżyserię wznowienia powierzono Peterowi McClintockowi. Włożył wiele wysiłku, aby bezkolizyjnie kierować na scenie ogromnym tłumem solistów, chórzystów, tancerzy i statystów, każdemu wyznaczając specjalne zadania aktorskie.