Przegląd nowości

Światło, polichromia i witraże...

Szczegóły

Opublikowano: niedziela, 04, październik 2026 12:18

Akcja muzyczno-sceniczna Poezja witraży (scenariusz: Jacek Popiel, muz. Stanisław Radwan, scenografia: Stanisław Wyspiański i Ryszard Melliwa) zdaje się łączyć kilka poetyk. Przede wszystkim niegdysiejszych widowisk Światło i dźwięk (Son et lumière), a więc iluminacji odsłaniających z towarzyszeniem odpowiednio dobranej muzyki detale i niecodzienne oblicze zabytków. W tym przypadku dotyczyło to polichromii i witraży Wyspiańskiego.

Także zjawiska zwanego „trzecim nurtem“, stanowiącego fuzję muzyki poważnej z rozrywkową. Ja pamiętam Mszę beatową Katarzyny Gaertner, w której obok formacji Niebiesko-Czarnych wystąpili krakowscy filharmonicy pod dyrekcją Jerzego Katlewicza. I właśnie orkiestra i chór Filharmonii Krakowskiej pojawili się i tym razem, tyle że pod batutą Tomasza Tokarczyka.

I mieliśmy do czynienia z zestawieniem symfonizmu, wielogłosowych technik barokowych w odniesieniu do chóru z recytacjami i śpiewem białym głosem w wykonaniu aktorów Starego Teatru (Jacek Romanowski, Aleksandra Płatek i Ewa Kaim), z którym związany był Stanisław Radwan, autor większej części oprawy muzycznej. Do tego ostatniego kierunku prawdopodobnie świadomie nawiązał inscenizator Bogusław Nowak. Narracja Jana Wróbla koncentrowała się wokół postaci Stanisława Wyspiańskiego, krakowskiego Wagnera, jak tamten poety i człowieka teatru, tyle że nie kompozytora, lecz malarza. Jak tamten wizjonera, dla którego odpowiednikiem Teatru Festiwalowego w Bayreuth miała być zamierzona na większą skalę przebudowa Wawelu właśnie odzyskanego z rąk austriackiego wojska (akurat tego dnia przed południem miałem okazję obejrzeć to wizję „polskiego Akropolu“ w formie makiety).

• « poprz.
• nast. »