Przegląd nowości

Światło, polichromia i witraże...

Szczegóły

Opublikowano: niedziela, 04, październik 2026 12:18

Jak to w przypadku wybitnych artystów bywa, skłóconego z miejscowym środowiskiem prowincjonalnego wówczas miasta. Musiał zadowolić się i to nie bez kłopotów tylko częściową dekoracją kościoła franciszkanów, odbudowywanego po wielkim pożarze Krakowa 18 lipca 1850 roku. Postaci użyczył mu Mateusz Bieryt, a tekstu dostarczył Jacek Popiel w oparciu o zachowaną korespondencję artysty.

A zatem można było śledzić perypetie związane z ulubionymi przez niego motywami kwietno-roślinnymi polichromii oraz sposobem przedstawienia błogosławionej Salomei w prezbiterium. O ile potrafił iść na kompromisy w kwestiach wynagrodzenia, o tyle nie w sprawach artystycznych. Dotyczyło to opus magnum, jakim okazać się miał witraż Boga Ojca za chórem.

Według mnie prosiło się, żeby kulminacji czyli jego pojawieniu się towarzyszyło nagłe rozbłyśnięcie światła na moment wydobywającego go z mroku przy dźwiękach czystego durowego akordu niczym po słowie Licht w Stworzeniu świata Josepha Haydna czy w zakończeniu dzieł Krzysztofa Pendereckiego. Czas na jego dłuższą iluminację był po zakończeniu. Zresztą nastąpiła ona i objęła cały kościół, tak że można było zaglądnąć w jego na co dzień niedostępne zakamarki, na przykład przy ołtarzu. Duże wrażenie wywarł natomiast finał, kiedy otwarły się zewnętrzne odrzwia i w zalaną światłem przestrzeń za nimi oddalał się Wyspiański - metafora nieśmiertelności osiągniętej za sprawą tego dzieła?

                                                                    Lesław Czapliński

• « poprz.
• nast. »