Przegląd nowości

Wiolonczela w życiu Chopina

Szczegóły

Opublikowano: sobota, 29, sierpień 2026 19:59

Jak na kompozytora wybitnie tworzącego muzykę na fortepian wiolonczela jest drugim obok głosu ludzkiego instrumentem, którym się nasz kompozytor praktycznie interesował. Pierwszy raz wiązało się to z kontaktem towarzysko-pedagogicznym z księciem Antonim Radziwiłłem i jego córką, której młody Fryderyk dawał lekcje gry. Tatuś Wandy Radziwiłłówny grał na wiolonczeli, więc okazja specjalnego podarunku sama się nasuwała. Zamaszysty Polonez na wiolonczelę z fortepianem był później przerabiany i poszerzany o epicką introdukcję, i do tych prac redakcyjnych posłużył Chopinowi jego nowy francuski przyjaciel Auguste Franchomme, wybitny wiolonczelista epoki romantyzmu.

Prawie wszystko, choć nie ma tego dużo, co Chopin poświęcił wiolonczeli, wiąże się z pomocą i doradztwem Augusta. Są to więc kompozycie interesujące muzycznie i wirtuozowskie, gdy chodzi o zastosowane środki techniczne. Ale duch Chopina przebija się na prowadzenie, zwłaszcza w rozbudowanej partii fortepianu. Takie refleksje nasuwały się podczas wieczoru z recitalem Roela Dieltiensa – wiolonczela i Franka Braleya – fortepian historyczny, zorganizowanego w ramach festiwalu Chopin i jego Europa.

Artyści wybrali zestaw wynikający z logicznej analizy – Chopin korzystał z pomocy Franchomme'a, a Franchomme jakby na plecach Chopina wspiął się po niewdzięcznej drabinie do muzycznej sławy. W tym związku przyjacielskim nie było żadnej równowagi, bo rozmiar talentu jednego przytłaczał bezwarunkowo drugiego, więc zagrane przez duet Nokturny Franchomme'a były tylko przykładem, jak wówczas tworzono muzykę użytkową do szkolnego wykorzystania, zaś Polonez C-dur oraz Sonata op. 65 (ostatnia w katalogu kompozycja geniusza) były przykładem młodzieńczego mistrzostwa oraz dojrzałej nie mniej mistrzowskiej refleksji muzycznej. 

• « poprz.
• nast. »