Przegląd nowości

Opera Śląska jak katedra w Monreale

Szczegóły

Opublikowano: czwartek, 25, czerwiec 2026 10:41

Łukasz Klimczak z drugiej obsady stanął wobec szczególnie trudnego zadania zmierzenia się z kreacją poprzednika. Jego baryton jest nieco wyższy i o mniejszej nośności, a co za tym idzie w jego ujęciu partia ta nie posiada tej dozy dramatyzmu. Niemniej w końcowym hymnie do Słońca udało się mu ocieplić barwę, tak że w pełni wywarł on oczekiwane wrażenie. Z kolei Andrzej Lampert posiada wszelkie atuty, by okazać się optymalnym odtwórcą roli Pasterza.

Aparycja czyni w pełni wiarygodnym passus, w którym głosi naturę swego Boga zgodnie z antycznym ideałem kalokagatii, a więc komplementarności piękna i dobra: Mój Bóg jest piękny jako ja, mój Bóg jest dobry pasterz. Wolumen jego głosu w pełni odpowiada tessyturze tej partii, jak i innych tenorowych w utworach Szymanowskiego: w przywołanej już III Symfonii czy w Harnasiach.

Również brzmienie głosu pozwala wierzyć w jego uwodzicielską moc, zdolną sprawić, że tłum, pragnący zrazu jego śmierci jako bluźniercy, ulega w końcu jego czarowi i podąża za nim. Łukasz Zalęski w tej roli budził zrazu pewne wątpliwości, gdyż zerwał z dotychczasową tradycją wykonawczą tej partii. Przydał jej większego zróżnicowania wyrazowego, między innymi poprzez kilkakrotne odwołanie się do falsetu w celu wydobycia jej lirycznych aspektów. 

• « poprz.
• nast. »