Przegląd nowości

Wymiary i obroty świata albo Poezja śpiewana Moniki Partyk

Szczegóły

Opublikowano: środa, 20, maj 2026 22:27

Wyrazem niepewności są natomiast mgły - w tych konduktach przez mgły, przez mgły (W niebo głos). Może ona dotyczyć pośmiertnych losów, skoro w Zdrowaś Matko - teraz jesteś w raju/Choć takiego nie ma kraju. Ważne miejsce w dorobku poetki zajmują palimpsesty, parafrazy i przekłady, będące raczej imitacjami na podobieństwo tych Jarosława Marka Rymkiewicza na podstawie Calderona.

Romans śpiewny, romans głuchy stanowi do pewnego stopnia palimpsest wobec Skrzypka Hercowicza Osipa Mandelsztama, u którego występuje strofa: Był sobie skrzypek Hercowicz/Co grał z pamięci jak z nut/Z Schuberta on umiał zrobić/No brylant no istny cud, z którą współgrają następujące wersy Partyk: Był tam kiedyś muzyk/Z duszą zbyt czułą, by żyć/.../Jakże się on ludziom tak nie bał/Z serca robić wosk.

Muzykę do obydwu wierszy skomponował Andrzej Zarycki. W drugim figurą zjawiającej się znienacka śmierci jest Anioł, który niebem wiózł. Do pierwszego tekstu śpiewał zaś inny Anioł, tym razem z Piwnicy i do tego Czarny (Ewa Demarczyk). Również Złote trony uznać można za palimpsest wykonywanej przez Demarczyk Rebeki Andrzeja Własta. Wersy Już na oścież drzwi/Zaraz w progu stanie on-/Piękny, czuły, by/Zabrać ją stąd!/Stała, czekała/Głupia ta mała/... Siwa ta mała zdają się stanowić odległą reminiscencję Że jedna Rebeka/W zamyśleniu czeka,/Aż przyjedziesz po nią sam/I zabierzesz ją jako żonę swą, co nie umniejsza autonomicznych wartości współczesnego tekstu. Zarazem u Partyk dają znać o sobie znane już z dzisiejszej perspektywy dalsze losy tamtej Rebeki: Pociąg słychać już - kto tak, co tak woła/Coraz głośniej: mała skacz!....

• « poprz.
• nast. »