Przegląd nowości

Wymiary i obroty świata albo Poezja śpiewana Moniki Partyk

Szczegóły

Opublikowano: środa, 20, maj 2026 22:27

W Ósmym lesie świat jest skończony również w przestrzeni. Zaludniają go kontrastowi kochankowie: ciemni o czarnych oczach (Cyganka piękna jak wiersz) i stanowiący ich przeciwieństwo (Dziewczyna jasna jak song). W Jestem chora kurczy się on po opuszczeniu przez kochanka, a w Pod mchem usycha po śmierci ukochanej skrzata. Odwrotnie w Tylko naszej pastorałce u boku ukochanej osoby świat się zarazem kończy i zaczyna i zdarza się cud, że w środku zimy zakwita sad i odtaja żywy ptak, a wiatry gubią takt.

Podobnie jest w Rośnie we mnie kwiat i oznacza spełnienie. Gdy nadejdzie koniec świata i, niczym u Messiaena czasu, czeka pustka -Potem stanie się, potem stanie się/potem stanie się nic, co współbrzmi z Credo Jagona Arriga Boito, napisanym na potrzeby opery Verdiego: A potem? a potem? Śmierć i nicość. Co nie dziwi, skoro autorka jest krytyczką muzyczną, piszącą też recenzje z widowisk tego rodzaju artystycznego. Kiedy indziej jednak pozostaje nadzieja, skoro w Koszulce jest jakiś drugi, który pląta się z pierwszym.

Z kolei natchniony świat z Gier i zabaw stanowi odbicie boskiej doskonałości. Panteistyczną przenośnią życia i jego kruchości staje się wizja lotu z Krzyku: Lecisz z gradem, z deszczem/Byle lecieć jeszcze. Oksymoroniczną figurą śmierci jest natomiast Wiosna nieradosna, która Światem sobie szła. Coś ty za waszmośćka szerząca wokół spustoszenie brzmi niczym wojenka, cóżeś ty za pani z popularnej piosenki. Jej metonimią w Pod mchem jest ten jej uparty cień malusieńki na ścianie, a w Krzyku: jej metaforą zapowiedź, iż staniesz się kroplą krwi.../, czego urzeczywistnieniem stają się ich drogie oczy/Już z zimnego całkiem szkła. Albowiem jej znakami są szkło i krew: Popatrz - wszędzie szkło/.../Popatrz - wszędzie krew z Pogubiłam się. 

• « poprz.
• nast. »