Przegląd nowości

Muzyka miłosnej ekstazy

Szczegóły

Opublikowano: sobota, 04, kwiecień 2026 15:11

Za sprawą z natury ciemniejszego zabarwienia głosu Jekatieriny Gubanowej tym razem odróżniała się ona w zestawieniu z Izoldą, a ponadto znacznie zyskała na ekspresji. Partia Gorwenala w pełni odpowiada wolumenowi Tomasza Koniecznego, tak że wydobywane przezeń dźwięki brzmią w pełni naturalnie. Również pod względem swobody w zakresie niemieckiej prozodii.

Wyróżniał się także Ryan Speedo Green w obciążonej znamionami retoryczności partii Króla Marka, wkraczającego na scenę po osiągającym swe apogeum napięciu w duecie miłosnym pary kochanków, pomawianym niekiedy o muzyczną pornografię, skoro po pierwszej fali erotycznej ekscytacji daje znać o sobie  wyczerpanie, zanim znów nastąpi jej kolejny przypływ. A zatem w tej sytuacji koncentracja odbiorców ulega osłabieniu i trudno na sobie skupić ich uwagę w długim monologu, co jednak tym razem w dużym stopniu udało się czarnoskóremu śpiewakowi. Ponadto korzystnie zaprezentował się wokalnie Thomas Glass w zasadniczo epizodycznej roli Melota.

Yannick Nézet-Séguin dostarczył śpiewakom mocnego oparcia orkiestrowego odznaczającego się w tym przypadku samoistnymi wartościami muzycznymi dochodzącymi do głosu nie tylko w rozbudowanych wstępach do poszczególnych aktów. Starał się jednak nie przytłaczać solistów symfonicznym charakterem partytury, jednocześnie wydobywając z niej umykające detale jak następstwo pojedynczych akordów wchodzących w kontrapunkt z monologizującym Gorwenalem we wspomnianym trzecim akcie. A że nie zdarzyły się przypadki szaleństwa, to wcale nie umniejsza rangi przedstawienia z jakim mieliśmy do czynienia. 

                                                                   Lesław Czapliński

• « poprz.
• nast. »