Przegląd nowości

Muzyka miłosnej ekstazy

Szczegóły

Opublikowano: sobota, 04, kwiecień 2026 15:11

Zresztą sam Wagner, pod koniec życia spędzający zimy we Włoszech, pod wpływem obejrzanego tam Lohengrina opowiedział się za wykonawstwem swoich dzieł scenicznych z uwzględnieniem zasad  miejscowej szkoły wokalnej, unikającej siłowego śpiewu kojarzonego z jego muzyką gdzie indziej. Norweska artystka o posągowej figurze wyjątkowo plastycznie traktuje swoją partię, wydobywając głosem o stalowej mocy heroiczne cechy postaci, kiedy pała ona nienawiścią do Tristana, a po przemianie spowodowanej  nieświadomym spożyciem napoju miłosnego przydaje jej wizerunkowi znacznej miękkości.

Uzyskuje to za sprawą filowania czyli ściszania brzmienia oraz dbałości o wykończenie fraz zamiast ich brutalnego urywania. Do niej należy też finał czyli Liebestod (miłosna śmierć), w której śpiew wznosi się na wyżyny muzycznego uniesienia. W swoim Przewodniku operowym Józef Kański w odniesieniu do tego ustępu użył metafory, iż Izolda roztapia się w miłosnej ekstazie. Jako dziecku długo nie dawał mi spokoju sposób, w który można by to unaocznić na scenie. Dziś już wiem, iż głosem, jego barwą i zmiennym natężeniem.

Michael Spyres nieledwie w grudniu wykonujący w Barcelonie liryczną partię Nemorina w nomen omen Napoju miłosnym Gaetana Donizettiego, przeniósł zasady bel canta na postać par exellence dramatycznego Tristana, przywiązując z kolei szczególną wagę do potoczystego, płynnego kształtowania linii melodycznej. Dzięki temu uniknie zapewne losu pierwszego odtwórcy Ludwiga Schnorra von Carolsfelda, z którym łączy go potężna postura, a zmarłego w pięć tygodni po prapremierze. Nie ustępowali im wykonawcy drugoplanowej pary ich powierników. Mezzosopranowe partie u Wagnera utrzymane są w wysokiej tessyturze. Dotyczy to także Brangeny.

• « poprz.
• nast. »