Przegląd nowości

À la française: Ravel i Bizet

Szczegóły

Opublikowano: środa, 04, luty 2026 21:34

W Presto zapanowało pełne porozumienie między Rogerem Muraro i krakowskimi filharmonikami, co zapewniało właściwy puls prowadzący do acceleranda czyli przyśpieszenia wieńczącego całość utrzymaną w typowo francuskim stylu, a więc błyskotliwości połączonej z przejrzystą i mieniącą się kolorami orkiestracją. Warto odnotować, że zaledwie w dwa miesiące po paryskim prawykonaniu z dziełem tym zaznajomić się mogła polska publiczność w Warszawie 11 marca 1932 i 16 marca we Lwowie, z kompozytorem stającym na podium dyrygenckim.

W bliźniaczym Koncercie D-dur na lewą rękę mamy do czynienia z większym składem i naprzemiennie dłuższymi ustępami orkiestrowymi i solowymi, elegijnym nastrojem wynikającym z uprzywilejowania niskich instrumentów i z od czasu do czasu wkradającymi się kontrastowymi, ostro tnącymi motywami marszowymi.

Tym razem hipnotyczny dźwięk fagotu przeprowadza do ustępu, w którym pobrzmiewają reminiscencje z o rok wcześniejszego Bolera. Za sprawą Ravela oraz podążającego jego tropem Rogera Muraro nie odczuwało się braku drugiej dłoni i zwyczajowego podziału pomiędzy nimi w zakresie prowadzenia linii melodycznej i dostarczania jej oparcia harmonicznego, choć Alfred Cortot dokonał samowolnego opracowania partii solowej na dwie ręce. Na zakończenie warto wspomnieć, że wykonaniem tego właśnie utworu francuski pianista przed czterdziestu laty zapewnił sobie czwartą nagrodę na Konkursie im. Czajkowskiego w Moskwie. 

• « poprz.
• nast. »