Przegląd nowości

Ostatni, co tak zawierzył pięknu w muzyce – „Arabella“ z MET

Szczegóły

Opublikowano: poniedziałek, 24, listopad 2025 21:44

Dobre wrażenie wywarli hrabiostwo Waldner, charakterystyczna para rodziców Arabelli, a zwłaszcza Brindley Sherratt, o szlachetnych rysach i basie odznaczającym się znaczną urodą, a przy tym giętkością jak przystało na komiczną figurę utracjusza. Pozostali arystokraci przypominali natomiast karykaturalne ujęcia tego rodzaju person w niegdysiejszych radzieckich inscenizacjach operetkowych. Do pewnego stopnia „sfurmanieniu“ uległa również akcja od drugiego aktu rozgrywającego się na dorocznym balu fiakrów.

Fiakier to wszakże dorożkarz, a nie furman (sic!). Zresztą w związku z Kawalerem srebrnej róży Strauss przestrzegał Hugona von Hofmannsthala, librecistę obydwu oper, że nie ma to być farsa berlińska. Zdecydowanie zawiodła Julie Roset w epizodycznej, ale ważnej partii Fiakermilli z ozdobnymi koloraturami, które w jej wykonaniu raziły uszy przenikliwym i nieustabilizowanym dźwiękiem. Był to jedyny słaby punkt obsady.

Nad całością czuwała batuta australijskiego dyrygenta Nicholasa Cartera, który z orkiestrą miał okazję skupić na sobie całkowitą uwagę w intermezzu poprzedzającym trzeci akt. W Polsce Arabella raz tylko pojawiła się na scenie Opery Śląskiej 18 stycznia 1969 roku w przekładzie na nasz język dokonanym przez Wilhelma Szewczyka, znanego pisarza związanego z tamtejszym regionem.

                                                                  Lesław Czapliński

• « poprz.
• nast. »