Przegląd nowości

Ostatni, co tak zawierzył pięknu w muzyce – „Arabella“ z MET

Szczegóły

Opublikowano: poniedziałek, 24, listopad 2025 21:44

W omawianym przedstawieniu wcielił się w niego słowacki artysta Pavol Breslik, obdarzony akurat korzystnymi warunkami wokalnymi i zewnętrznymi. Tenorem śpiewa też Elemer, jeden z trzech pozostałych zalotników Arabelli. Jej samej głosu i postaci użyczyła Rachel Willis-Sørensen, która nie tylko z racji fabuły okazała się główną bohaterką obsady. Jej śpiew odznacza się bowiem niezwykłą kulturą i muzykalnością, na które składają się idealnie wyrównana emisja, subtelna artykulacja oraz filowanie, czyli cieniowanie dynamiki.

Wszystkie te przymioty w pełni zamanifestowały się w monologu Meine Elemer z pierwszego aktu, z solo altówkowym w wykonaniu Milana Milisavljevicia. Godnego siebie partnera znalazła w osobie Tomasza Koniecznego. O ile nie do końca przekonały mnie do siebie jego interpretacje wagnerowskie, z których słynie, o tyle partia Mandryki zdaje się idealnie odpowiadać jego warunkom głosowym, ukazując wszelkie walory barwowe basso cantante, którym dysponuje ten artysta.

Wyjątkowo szlachetnie zabrzmiał w ich ujęciu duet z początku drugiego aktu So fliesst der helle stille Donau, choć kompozytor w takich wypadkach wolał łączyć bliższe sobie barwowo głosy kobiece jak to jest w scenie pomiędzy Arabellą i Zdenką (Louise Alder) w pierwszym akcie Er! das ist er! er! mein Fremder!.

• « poprz.
• nast. »