Przegląd nowości

Bojówki Bąkiewicza dotarły nawet do Opery...

Szczegóły

Opublikowano: środa, 16, lipiec 2025 21:23

A także dziesięć lat wcześniej Ewy Podleś, dla której wystawiono tę operę na Scenie Kameralnej warszawskiego Teatru Wielkiego po jej sukcesie na Konkursie im. Czajkowskiego w Moskwie w 1980 roku. Albowiem partia ta napisana jest na głos kontraltowy o rozległej rozpiętości i z łatwością poruszający się w jego skrajnych rejestrach.

Pdobnych problemów nie miał Patrick Kabongo Mubenga jako Książę Ramiro, ze swobodą operujący na styku oktaw raz- i dwukreślnej, kończąc swą popisową arię Sì, ritrovarla io giuro długą fermatą. Podobnie postąpił w zakończeniu arii z drugiego aktu Filippo Morace w roli Don Magnifica, typowy bas buffo o nieco matowym tembrze, ale zarazem odznaczający się nieodpartą vis comica pod względem scenicznym.

Znacznej satysfakcji dostarczył basso cantante Doğukan Özkan, zwłaszcza w arii Là del ciel nell'arcano profondo, choć w jego przypadku wspomnaine aluzje do losu imigranta wynikały może dodatkowo z faktu, iż miał problemy z otrzymaniem polskiej wizy. Z kolei Emmanuel Franco, który dobrze zapisał się w mojej pamięci jako Juan w zarzueli Portowa oberżystka Pablo Sorozábala, tym razem jako Dandini łączył swobodę w posługiwaniu się nośnym, a zarazem giętkim barytonem z żywiołowym temperamentem i nerwem dramatycznym, przydając  scenicznym sytuacjom znacznej siły wyrazu. Verena Kronbichler, wykonawczyni charakterystycznej partii Tyzbe, wykazała się nie tylko sprawnością wokalną, ale i utanecznieniem.

• « poprz.
• nast. »