Przegląd nowości

NAXOS nie śmieszy

Szczegóły

Opublikowano: piątek, 25, kwiecień 2025 21:48

Muzyka nieustannie falowała, a w drugiej części długie, smętne frazy dla sopranistki Ariadny, jak nie przymierzając z Czterech Ostatnich Pieśni tegoż Straussa, przeplatały się ze skocznymi, pełnymi koloraturowych błyskotek rytmami i skokami do góry u Zerbinetty. Te dwie panie były ozdobami spektaklu, Nadja Stefanoff oraz nasza młoda Katarzyna Drelich, która mogłaby trochę jeszcze popracować nad uszlachetnieniem barwy głosu. (Może łyk piwa przed występem?) Choćby dla nich warto było posłuchać tej opery.

Alter ego Ariadny, czyli kompozytorka Svetlina Stoyanova o ładnym spintowym głosie pokonywała trudną partię napisaną przez kompozytora jednocześnie zgodnie ze wskazówkami reżysera słaniając się na nogach. Brzydkie siłowanie się z głosem, „wypychanie” było niestety domeną panów i to w dużym nadmiarze. Ustrzegł się tego śpiewaczego zboczenia tylko Robert Gierlach jako Impresario, będący zarazem nauczycielem muzyki.

Ale już nauczyciel tańca Mateusz Zajdel nie miał nic lepszego do zaproponowania na forte. Zasmucił także najwyższy z tego towarzystwa Rafał Bartmiński jako bożek Bachus, bo wszystkie górne tony na forte cisnął z zapałem, co powodowało odcięcie części alikwotów i intonowanie nieco pod dźwiękiem. Pozostała, bardzo liczna zresztą obsada, swoje „trzy grosze” dokładała poprawnie. Scena kręciła się nieustannie pokazując obiekt kosmiczny na planecie Naxos z różnych perspektyw. Scenografia Fabiena Lede w każdym razie była ciekawa i imponująca rozmachem. Za to bezsensowna okazała się otwierająca drugi akt animacja wizualna Bartka Maciasa pokazująca padniętą kompozytorkę z pierwszego aktu z maską tlenową na twarzy w stale zmieniających się barwach. Trwało to zbyt długo i monotonnie. Oj, przydało by się jeszcze coś na przyczepkę.

                                                                  Joanna Tumiłowicz

• « poprz.
• nast. »