Przegląd nowości

Uciechy cielesne i skrucha

Szczegóły

Opublikowano: niedziela, 06, kwiecień 2025 18:26

Już na początku kłania się włoski reżyser filmowy Michelangelo Antonioni z Powiększenia, a twórca oprawy scenicznej Waldemar Raźniak twierdzi, że na końcu także. Nie wszystkim się podoba tak wyraźne odniesienia do włoskiego kina psychologicznego, bo ono odwoływało się tylko do zewnętrznej, powierzchownej warstwy naszego jestestwa, zaś XVIII-wieczny autor libretta opery, a w zasadzie oratorium Georga Friedricha Haendla Il trionfo del Tempo e del Disinganno, miał na uwadze, jako zawodowy duchowny, do tego kardynał, zapewne coś znacznie głębszego, duchowego, choć zdajemy sobie sprawę, że sprawy ciała dla przedstawicieli  kleru także nie były, ani nie są dziś, obojętne.

Sam kompozytor pracował na zamówienie, ale że miał niewiele ponad 20 lat, to mógł przyjmować poetyckie strofy wypisane przez kardynała wprost do siebie. My też chwytamy w lot wszystkie aluzje tego przedstawienia, bo w proponowanej nam obyczajowości widać wyraźnie, że jak nie jesteś młody, piękny i zdrowy to nie masz czego szukać. Choć społeczeństwo nasze w przyśpieszonym tempie się starzeje, a świat seniorów zaludnia się coraz gęściej, to świat zmarszczek wydaje się nam wciąż dość odległy.

Prócz sceny ze skromnymi dekoracjami i nieco bogatszymi kostiumami Barbary Guzik są jeszcze animacje graficzne Wojtka Kapeli ukazujące najpierw „wylizane” twarze renesansowych portretów, które jakaś łaskawa ręka komputerowo poddaje retuszom, ale potem z rzutników lecą już bez żadnego retuszu naturalistyczne poryte bruzdami skóry matuzalemów. Wreszcie w finale Kapela inscenizuje w ramach skruchy sypiący się tynk i papierowe ścinki. Że jednak nie jesteśmy w kinie, a w Operze, do tego Królewskiej, zwołała nas tu przede wszystkim cudowna, żywa muzyka barokowego mistrza, którego partyturę posiadł Krzysztof Garstka z orkiestrą Capella Regia Polona. 

• « poprz.
• nast. »