Przegląd nowości

Podchody miłości i śmierci albo Pochwała muzycznej retoryki – Opera Rara 2025

Szczegóły

Opublikowano: piątek, 14, luty 2025 17:15

O aktorstwie wyrażonym środkami wyłącznie wokalnymi mówić można w odniesieniu do Léo Vermot-Desroches'a w partii wiekowego Phérèsa, wydobywającego bezsilność postaci w przywołanym ustępie La foiblesse de l’âge a retardé mes pas z drugiego aktu. Chór Capellæ Cracoviensis w pełni podołał stojącym przed nim wyzwaniom, w tym związanemu ze skupionym pianissimo.

Nie rozumiem jedynie, dlaczego w helas słyszalne było nieme „h“. Wspomniana retoryczność znalazła odzwierciedlenie w grze zespołu instrumentalnego „les Épopées“, w tym w zróżnicowanej artykulacji zależnej od sytuacji, nie stroniącej od szorstkich efektów onomatopeicznych w ustępach ilustracyjnej natury, kiedy indziej dbającej o brzmieniową szlachetność i urodę.

Całość niezwykle plastycznie poprowadził Stéphane Fuget, starannie wyważając zmienność wyrazów i odpowiadających im afektów, zważając przy tym, by nie wkradało się poczucie monotonii. Dyrygował bez użycia batuty. Czyżby pomny na los autora Alcesty nie chciał go podzielić? W czasach Lullyego miała ona bowiem formę pionowej laski (nieco krótszą do dziś posługują się tamburmajorzy dętych orkiestr), którą w wykonawczym ferworze kompozytor przebił sobie stopę i wkrótce zmarł na zakażenie krwi.

                                                             Lesław Czapliński

• « poprz.
• nast. »