Przegląd nowości

Po belcancie oraz weryści

Szczegóły

Opublikowano: czwartek, 23, styczeń 2025 20:17

W tym przypadku śpiewaczka podążyła śladem swojej poprzedniczki w życiu prywatnym męża Roberta Alagni, albowiem jest to koronna partia Angeli Gheorghiu. Na bis ponownie usłyszeliśmy Puccinego, a mianowicie arioso Lauretty O babbino mio caro z Gianniego Schicchi, trzeciego ogniwa jego operowego Tryptyku.

Należy jednak zauważyć, że przy całej kulturze wykonawczej Aleksandrze Kurzak brakuje silniejszej osobowości, która nadałaby jej interpretacjom znamion indywidualnej niepowtarzalności. Artystka wystąpiła w błyszczących toaletach: błękitnej w pierwszej części, a złocistej w drugiej.

Orkiestra z każdym kolejnym ustępem instrumentalnym coraz bardziej się rozgrywała i wznosiła na wyższy poziom, urzekając zróżnicowanym dynamicznie brzmieniem, zwłaszcza w sekcji skrzypiec. W Marszu triumfalnym z Aidy uwagę zwrócił stojący po prawej trębacz Marek Dreszer, z dużą wrażliwością różnicujący w swoich solach siłę brzmienia. Prowadzący ją Alaksandar Chumała wydobywał wszystkie subtelności partytur. Tak było we fragmentach z Adrianny Lecouvreur. Z kolei w intermezzu z Manon Lescaut Pucciniego wyodrębniały się i wyróżniały sola wiolonczeli, skrzypiec i altówki w wykonaniu Michała Dąbka, Joanny Konarzewskiej i Marka Ulańskiego. W sumie udany wieczór o nieco lżejszym niż zazwyczaj ciężarze gatunkowym, co nie znaczy, że nie stawiającym przed muzykami znacznych wymagań wykonawczych.

                                                                     Lesław Czapliński

• « poprz.
• nast. »