Przegląd nowości

Po belcancie oraz weryści

Szczegóły

Opublikowano: czwartek, 23, styczeń 2025 20:17

Składająca się z lirycznej kawatyny i popisowej cabaletty aria Leonory z Trubadura w pełni należy jeszcze do świata belcanta. W obydwu przywołanych utworach występują koloratury, którym zabrakło potoczystej perlistości, ale ta technika wokalna nigdy nie była najmocniejszą stroną śpiewu Aleksandry Kurzak. Stąd najlepiej odnalazła się we fragmentach z późnych oper Verdiego oraz werystów. W arii tytułowej Aidy Ritorna vincitor oraz we wzruszającej modlitwie Ave Maria Desdemony z Otella na chwilę przed jej zabójstwem mieliśmy do czynienia z aktorstwem wokalnym wysokiej próby.

Polega ono na sugerowaniu stanów emocjonalnych postaci i budowaniu pożądanego napięcia dramatycznego bez uciekania się do efektów scenicznych, a jedynie za pomocą samego głosu, modulowania jego barwy, operowania rozległą skalą odcieni dynamicznych jak eteryczne pianissimo wieńczące solo Aidy.

Z kolei w ariach Pucciniego, zwłaszcza Cho-Cho-San Un bel di vedremo z Madama Butterfly, dawała znać o sobie przede wszystkim ogromna muzykalność, polegająca między innymi na stosowaniu mezza voce, a przecież niechętni werystom określali ich dzieła jako "opery krzyku". W ujęciu Aleksandry Kurzak nie ma przesadnej ekspresji i melodramatycznych przerysowań, jest za to delikatna intonacja i stopniowe rozszerzanie mocy dźwięku, płynne prowadzenie frazy. Większej siły wyrazu wymaga natomiast aria tytułowej Adrianny Lecouvreur Cilei, skoro bohaterka jest aktorką, wedetą osiemnastowiecznego teatru francuskiego. 

• « poprz.
• nast. »