Przegląd nowości

Verdi i Schiller

Szczegóły

Opublikowano: piątek, 29, listopad 2024 22:59

Dobre wrażenie pozostawiła Anna Borucka jako Fryderyka, arystokratyczna rywalka Luizy, a także Marta Huptas w niewielkiej roli Laury. Marco Guidarini zza pulpitu dyrygenckiego nie tylko zadbał o rolę orkiestry w scalaniu akcji, ale wydobywał detale zazwyczaj umykające uwadze, a mianowicie szorstkie brzmienie smyczków wprowadzające do duetu Rudolfa i Fryderyki, zapowiadając rodzący się konflikt pomiędzy nimi, czy wysunięcie na pierwszy plan klarnetu w scenie pisania przez Luizę listu pod dyktando Wurma, nasuwające skojarzenia z podobną sytuacją w Traviacie.

Moje pewne zastrzeżenie budzi natomiast łączenie aktów czy wprowadzenie przerwy w połowie jednego z nich, co stało się od jakiegoś czasu powszechną praktyką. O ile jest to do przyjęcia z punktu widzenia inscenizacyjnego (Frédéric Roels), to istotnie narusza zamysł kompozytora w zakresie dramaturgii, którą wyznaczają kulminacje, pokrywające się zazwyczaj z finałami aktów. Nie zapominajmy o specyfice opery, która jest przede wszystkim dramatem muzycznym.

Przerwanie toku narracji w momencie pozbawionym większej siły wyrazu sprawia, że widz-słuchacz wychodzi na antrakt bez potrzeby rozładowania emocjonalnego napięcia. Akcja rozgrywa się w bliżej nieokreślonym czasie historycznym, albowiem kostiumy pochodzą z różnych epok. Współczesny garnitur Hrabiego Waltera oraz przyodzienie Millera sąsiaduje z osadzonymi w przeszłości strojami Rudolfa i Luizy. Z kolei na ekspresjonistyczny rodowód postaci Wurma wskazuje pokrycie jego twarzy białą szminką i z na czarno zaznaczonymi konturami oczu, co nadaje jej odrealniony i nieco widmowy charakter. Dzięki Operze Śląskiej być może to w świecie dość popularne dzieło Verdiego na trwałe zagości również w repertuarze polskich teatrów muzycznych? 

                                                                   Lesław Czapliński

• « poprz.
• nast. »