Przegląd nowości

Verdi i Schiller

Szczegóły

Opublikowano: piątek, 29, listopad 2024 22:59

Pod względem plastycznym mówić można o graficznej oprawie scenograficznej (Lionel Lesire), a więc płaskich dekoracjach z zarysowanymi zaledwie konturami ruchomych ścian i takimi, monochromatycznymi kurtynkami oddzielającymi poszczególne sekwencje wydarzeń. Dominującym rekwizytem jest natomiast przytłaczający i też schematyczny, bo szkieletowy, zegar, symbolizujący tragiczne przeznaczenie jakie zawisło nad parą kochanków i nieubłagany upływ czasu, który im jeszcze pozostał.

Wyjmowane zeń wskazówki służą zarazem jako biała broń w przełomowych momentach akcji. Verdi, jak mało kto, posiadał wyczucie sceny. Ku zgrozie librecistów wykreślał ich wersy, by skondensować akcję. Początkowo, jak się to jeszcze dzieje w Luizie Miller, utrudniała to numerowa budowa (arie złożone z lirycznych kawatyn i popisowych cabalett, zespołowe concertata), wraz z rozluźnieniem jej gorsetu, stawała się ona bardziej zwarta i jednolita (Rigoletto).

Jedynie może sceny śmierci, kiedy kazał długo śpiewać i to często forsowne ustępy śmiertelnie rannym bohaterom lub konającym po zażyciu trucizny, wymykają się tej zasadzie. Daje się to także odczuć w omawianej operze. Luiza Miller należy do nielicznych dzieł scenicznych Verdiego zaopatrzonych w uwertury (Nabuchodonozor, Moc przeznaczenia, Nieszpory sycylijskie), przy czym ta właśnie uważana jest za jego znaczne osiągnięcie na gruncie symfoniki. Do tej pory wydawało mi się, że Sang-Jun Lee dysponuje raczej tenorem lirycznym, a więc najlepiej odnajdującym się w repertuarze francuskim (Nadir w Poławiaczach pereł) czy rosyjskim (Leński w Eugeniuszu Onieginie). 

• « poprz.
• nast. »