Przegląd nowości

„Thaïs” Jules’a Masseneta w Opéra de Saint-Etienne

Szczegóły

Opublikowano: poniedziałek, 25, listopad 2024 22:21

Jej kusząca kobiecość nie pozostawia jednak obojętnym mnicha, który w finale ulega tłumionym do tej pory namiętnościom, a po śmierci konającej w mistycznym uniesieniu Thaïs w miłosnym wyznaniu wyrzeka się swojej wiary. Ciekawym i skutecznym teatralnie pomysłem Pierre-Emmanuela Rousseau jest wyrwanie treści opery ze zdefiniowanego w libretcie czternastego wieku i przeniesienie jej do początku wieku dwudziestego, czyli do okresu określanego we Francji mianem „szalonych lat” (Les Années folles).

Chodzi tutaj o burzliwy klimat w życiu Paryża, do którego ściągało wówczas z całego świata wielu artystów, tzw. wolnych ptaków, młodych ludzi czy panienek o wątpliwej moralności szukających w stolicy Francji wolności i beztroskiej zabawy. W okresie tym powstawało wiele domów schadzek i zapewne dlatego w scenie, w której zgodnie z treścią opery Atanael odwiedza w Aleksandrii luksusową willę swego przyjaciela Nicjasza, reżyser proponuje publiczności przeniesienie się do kabaretu, będącego w gruncie rzeczy przybytkiem płatnej miłości.

Thaïs jest tutaj ukazana jako przyjmująca seksowne i uwodzące mężczyzn pozy tancerka, ubrana w różową suknię z czarnymi falbankami. Podobnie prezentują się jej przyjaciółki Crobyle i Myrtale, które w oryginale są niewolnicami, zaś tutaj członkiniami personelu Nicjasza, właściciela owego kabaretu. Do ciekawych pomysłów należy wprowadzenie do inscenizacji towarzyszącego tytułowej bohaterce i czuwającego nad tym całym rozpustnym towarzystwem androgynicznego i wzniecającego niepokój tancerza (doskonały Carlo D’Abramo), fascynująco realizującego układy choreografa Carmine De Amicis. Obojętnym nie pozostawia też scena, w której, podczas gdy rozbrzmiewa słynna skrzypcowa Medytacja, zdecydowana już na zerwanie ze swoim dotychczasowym niemoralnym życiem Thaïs przecina sobie usta.

• « poprz.
• nast. »